nie-pogody

czasem myślę

że czas już wyjść z siebie

mogłabym się rozdzielić na czworo

jak  włos

wtedy ty byłbyś tutaj

ja

szybciej

tam

zmieniałabym każde słowo w burzę

z łoskotem

niczym słoneczny dzień w niepogodę

na cztery ręce

łatwiej uważać kiedy przechodzi 

obok nas jakaś aura

pogodę ducha zawdzięczam sztormom

oczyszczam myśli kiedy mówię

za dużo   

sculptura

człowieka się rodzi z kamienia

i ciosa póki starcza

na starość treść przerasta

kiedy pęknie forma

proch się przesypie

w ostatnich

fidiaszy

bez-drożnie

nie odchodzę
od siebie stawiam proste
pytania o drogę

można chodzić
jak po wodzie
byle z wiarą

na lepsze potem
teraz
nie wiem

***

znamy się jakbyśmy mieli po sto lat

może wcale

nie wychodziliśmy

po nikogo

  

coming back is sometimes rewarding

Malinka :)

...

gdybyś chciał
mogłabym się gniewać
albo przebaczać
każdego dnia

a najlepiej się godzić
i głodzić

wieczornik mo-mentalny

do ogrodu wchodzą tylnym wejściem
żeby zaskoczenie było większe
kopią dołki
w pamięci zostają
zapachy
jak obrazy
zbierane w białe kiście

zaniosę do domu

w zapomnieniu pomoże dźwięk
kosy żnącej trawę
tuż przy drodze

stoją domy

gwarne
pod wieczór kwilą jak ptaki
przed snem
jakby chciały to wszystko usłyszeć
co bełkoczą tłuste grille do piwa

...

zamykam oczy
i widzę
z tyłu głowy
wychodzą nieproszeni goście

stare zjawy wyjadają ziarno

psują
świąteczny ogród 

kwitnie

boję się
kiedy cię widzę
gotowego na wszystko

skłonność

kiedy
opowieści o życiu
częściej smucą niż cieszą

ciszy
pozwalam wybrzmieć
po swojemu

deszczom wypadać
do utraty chmur

wyszumieć wiatrom
w twarz
krzyczeć tylko kiedy wyją
najmocniej
kochać
słońce

złapane w biegu

dźwięki
rosną w uszach
pełno mam słów
ptaków
szumów rzek

już nie umiem rozróżnić

które są moje
twoje

zrastamy się

w słowach
na wietrze
łapiemy ukryte

znaczenia
splatają się w ciszę

ślimaki

goniliśmy się
w myślach
ścigały nas
jeszcze długo nim zniknęliśmy
sobie
z oczu
wyczytałam cię innym

niż byłeś

tryptyk istotny

1.

kiedy myślę o starości

potrzebuję twoich oczu

przywołują obrazy

nie twoje pamięci

czarno-białe

zatarte kontury

oczy

serce pełne łez

a nie uronią kropli

gorycz

oswaja się powoli

oszczędza na później

na lata

na niezapominanie

 2.

kiedy myślę o starości

pamiętam jej włosy splątane w ogon

niebieski fartuch w drobne kwiaty

i lekki grymas w kąciku

ust

nie otwierała bez powodu

ja nie pytałam

3. 

kiedy znów myślę o starości chcę być nią

kiedy się uśmiechała

jakby znała tajemnicę

dziś nie mogę sobie przypomnieć

czemu nie pytałam

tylko mi tu nie podskakuj

jeszcze nie pora

do nieba

nie podskoczysz

talent podrapany w pięty

pójdzie ostatni

wers wersowi nie równy

celnością słowa zabija się

(w) ptaki

strzelam z procy

nim znów się zagnieżdżą  

w jego myślach 

wikłacze

mnie

został podziw 

Post scriptum

mglistym świtem trudniej się zbierać

w sobie łatwiej 

mgły nawijać na rzęsy

gonić myśli

brzegiem wczorajszych zapomnień

  

kiedy początek jest jak koniec

nie wiem

co powiedzieć żeby nie przestraszyć

cieni 

O prognozach dowiaduję się ostatnia

jak w prognozach

śnieg muska szybę od zachodu jakby narodził się ze skłonnością  

podstarzałego sąsiada

widuję

obu tak samo

nadal trochę majaczę

przedzieram się przez światy zaszczepione

a porzucone z niewygody

poglądów na życie lepiej uczę się z jawy

własny sen można dzielić na czworo

o włos

przechadzać się dalej

pytać o sens

czy szukać skarbu

z pominięciem

Letnie zachwyty upycham w sobie niczym głodne dziecko. Byle więcej.
Chowam na potem. Chłodne dni przepuszczam
przez palce. Lekkomyślnie. Tulę poduszki. Na dobranoc wmawiam im
miękkość. Zapach. Słońce w oczy i radość.

Zimy zapomina się sprawniej.

strzępienie frazy na gładkim języku

jak tu pisać długie wiersze, skoro nie można nauczyć się życia
całą szerokością frazy przyglądam się
z boku jest inaczej
czuje oddech zza

tęsknię

tym co wydłuża noce
w wyobraźni maluję siebie
podstawiam do wzoru
na ja- ty

mylę algorytm

kołysanka druga

bo przecież śpisz a mówisz do mnie
choć obraz mąci ci się znów

czy tą dziewczynką to ja byłam
czy tylko ona była mną

a potem nikt już nie wie
gdzie się łóżka kończy wiotki brzeg
ja sypiam nago ona nie

mijamy się

jest dzień

Kołysanka dla ...

już zamknij oczy
proszę śnij
gdy chmury kłębią się nad światem
jak ślepcy we mgle ciągle iść
usiądźmy nim się zerwie czas

nim kiepską nicią szyte dni
pękną tam gdzie się raj nie przyśni

zapłaczmy czasem lecz nie dziś
niech życie się w mozaikę składa


ja muszę w swoją stronę iść
więc niebo nam się ciągle zmienia

Migawka IV

- Dziwny - przemyka mi nagle przez głowę - tutaj wszyscy jesteśmy.

Zawsze znajdę sobie jednak kogoś.
- Kozioł ofiarny - podkpiwa czasem mój towarzysz.

Zamyślam się. Wymyślam mu życiorys. Historię życia w epizodach.
Ma niewiarygodnie długie i chude stopy.
- Skąd on się tu wziął? Jakby spadł ze starego obrazu. Pamiętam taki. Właściwie to było zdjęcie, ale co za różnica. Stare, czarno-białe.
- Tak, musiał się wziąć z tego zdjęcia.

-Kto?On? - pyta mój towarzysz kiwając znacząco głową.
Słowacki góral odwraca się i odchodzi. Niech idzie.

Mój wzrok wypala mu dziury w czaszce. Odwraca się, jakby z lękiem.
"Jeszcze mnie spotka" może brzmieć jak zemsta.