posłuchaj jak śpiewam

dom mam w głowie
posłuchaj
jak stawiam mury

bezszelestnie

okna i drzwi wypatrzę czekając
na powrót

gdy nie ma wyjścia

miniaturka nieostrożna

rozbija się o brzeg jak nierozważna  mewa
pozorny spokój
wokół
zakłóca krzyk

bez tytułu

łatwiej napisać wiersz
niż milczeć o tym
czego nie można nazwać

zbiorowa dyskrecja nie nazywa winnych
zamilczmy

namacalnik

nie dotykaj

chmur w deszczu

palą

oczy po każdym zetknięciu ze słońcem

skrzą

słaby wzrok  na nieprzejrzyste myśli

zmienia w mokradła

po wyschnięciu  zostają bruzdy

 czołem biegnie ślad mądrości

bez zastosowania

obraz przywiera jak zapach do ciała

zostaje

w szczelinach skrapla się w martwe morza

nie dotykaj

słonych wód  

poczekaj na mnie za drzwiami

Bo kiedy już wejdziesz, potkniesz się. O jazz.
O walizki. O tak zwane doświadczenie życiowe,
biografię Chanel. O Pawlikowską w podróży. I jazz.

Nim usiądziesz do stołu, zapomnisz. Zamilczę
cię. Przy kawie podam rękę.
Pójdziemy razem. Poprzez deser. Zapatrzę cię.
Zapatrzę się.

Możemy się nigdy nie dowiedzieć.
Początek to był, czy koniec.

niedostępnik

nie dowierzam

ten szept
zaczyna się inaczej

w tysiącu myśli
rośnie w siłę
przenikliwą jak przedwieczorne słońce
między konarami
na-przestrzał
o zachodzie
perli się w dźwiękach

nie powiem

podskórnik

na ojców nie ma mocnych
córek szelek synów twardych krzeseł
słów

biorą się

znikąd silą na gest uścisk
nie zelży z czasem

poluzuje

skrawki

niedobrze jest sobie

odmawiać pacierz

trzy razy dziennie zapożyczać

cudzych słów

nie znając  znaczeń 

nu-clear

jeszcze świat
jak świt
się ociąga

odwleka chwilę w której runie

wszystko

co było
nieistotne

kiedy zapalają się wrogom oczy
(s)przeciw




http://www.youtube.com/watch?v=u00aCped_Gs&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w

z okazji zimowej wiosny ...

http://www.youtube.com/watch?v=p4l7HolE0QA&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w&feature=mh_lolz

póki co

jest w czerni chmur jakiś niepokój

nieswój nastrój nocnych latawic

ze snami na własność

gonią w pętelkę

góra dół

góra dół

która szybsza weźmie więcej

od życia niezliczonych

wrażeń pustych

pełnych nie-pokoi

dla kontrastu

czas na brzegu szklanki tkwi póki co

czas do biegu

a luty się kończy niemrawo

zimno

może wstrząsnąć ciałem póki co

radość rankiem nie wschodzi nam spoza chmur

http://www.youtube.com/watch?v=URMmUpqt-Pc&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w

być

jak w równoległe światy

kiedy wkrada się do mnie smutek

 jestem

w na-stroju pierwszej ewy

chcę być

na miarę siedmiu cudów

na każdy rok przestępny wielka miłość

nie zamykaj

oczu

nie mogę oderwać     

nie pozwól umrzeć z tęsknoty 

na granicy smutku
jest dzień

kiedy umiera przyjaciel

póżniej już tylko czas

jak wieczorne mgły
zabiera żywe wspomnienia

Podstępnik

Najpierw mruczenie. Murmurando na jeden.
Na dwa. I struna. Nie pęka.
Spojrzenie. Cieszy oczy. I trwa.

Trzeszczy. Sypiemy się
jak cienkie szkło. Za późno by ukryć.
Cokolwiek.

bo gdy się milczy apetyt rośnie wilczy*

a o tej porze się milczy porannymi mgłami
nad górami wieszczą niezłą pogodę
ducha można uciszyć śpiewem
ptaków pierwszy krzyk
o poranku modlą się o dobry dzień

apetyt wzmaga się
z każdym skrzypnięciem buta

*J.Kofta

mżawka z migawki

zimą częściej myśli rozpływają się
we mgle. poranki bywają niepewne dnia.
jeszcze nie wiedzą jak długo pozostać.
za chmurą jakiś świat się nie budzi. potem. wrzask

słońca prosto w oczy. zamykasz zamiast mrużyć
powieki. opadną. zawisną jak czapy śniegu
na świerkach. nie strząsaj. śnić się będą wczesne wiosny.
zielenie w głowie. w środku. w bieli.
wybieli się dziś. i wczoraj.

wyłamuję się z siebie

kołek po kołku, myśl po słowie

miałam być inna
 a nie jestem

sobą

rzucam się

nie oferuję drugich policzków

ani szaty

zakładam, że wyjdę

na ludzi opłaca się

nie oglądać   

tajemnica

ta moja cisza w której widzę inaczej
pachnie jak szczyt górski
o świcie urzeka
flirtuje ze mną od lat

a teraz kiedy już o niej tyle wiem
mogę tu zostać
lub odejść

pójdzie ze mną

post factum o końcu bez końca

Na koniec powinniśmy się wzywać.
Dzień czy noc – nie robi różnicy. Tylko
światło. Potrzeba więcej światła, żeby nie ogłaszać końców świata
kiedy popadnie. To tak dezorganizuje walki, że miałoby się ochotę
przestać; ba czasem nawet pogodzić z losem.

Ale my nie jesteśmy dla takich końców. Bo kiedy już nadejdzie ten nasz, właściwy;
pewnie nikt nie zauważy. Byli. Nie ma. Co za różnica?
Kiedy media pokażą zdjęcia, będą następne.

tu nie ma raju. nie będzie

nie wystarczy już, że nie nazywamy się adam i ewa?

grzeszymy nawet bardziej. nie ma kłamstwa. niepełna prawda 

usprawiedliwia.  pożądanie. nikt sobie nie zaprząta głowy małymi grzechami 

na koniec świata. wystarczy być dość dobrym.

byliśmy. niebyt dobrzy. w ogóle byliśmy, a to dziś 

takie wyzwanie.

razem.  osobno przeżywamy zachwyty. nad poezją 

strzępimy języki. kajamy się za brak słów. pięknych. nas 

już nie będzie. po końcu świata zostanie: ty. ja.