almost paradise czyli liście i wachlarze

grafikę można znaleźć na http://truml.com/profiles/87602/graphics/116273 - oczywiście nie moja (autorstwa twórcy o niku dorotaruda) ale spodobała mi się bardzo i postanowiłam napisać do tej pracy komentarz, który zamieszczam poniżej.


almost paradise

we mnie wojna
biel i czerń
  
wstyd gardzi wstydem
pierwotnym
 
dojrzeję figą
choć liście jeszcze młode
 
patrzcie
jestem piękna
 
rozchylam wachlarz
pełna jak kielich

(nie)chcenie

czasem słuch się omsknie
ręka
zrobi gest
napowietrzny

jakby chcący

wkrótce wszystko wróci do normy

huśtawki

czasem wzrok mnie prowadzi na manowce
jakby to wyobraźnia wiodła prym

między
moim a twoim
widzimisię
roi się

ode mnie
z dala
od ciebie
mi bliżej

huśtawki

... nieparadnie

są ziemie jak słowa 
obiecane

tuż tuż

(po)słuchaj
nie otwieraj ust

pół na pół

nagle jakby puściej

przestronniej

można sobie pofolgować

wyobraźni wystarczy połowa

druga pusta

burza w suchej szklance

zaraz nastąpi zwarcie

między jednym a drugim błyskiem

oka w kałuży 

oczy się mruży

dla efektu

wkrótce po burzy

wypełnią brzegi

rozleją 

gdybyś był

znów naopowiadałabym ci tysiące banałów

że lubię seks i wiosenne roztopy

miewam prorocze sny

zrzucam je na garb

nieco przemęczonej wyobraźni

dziś nie można już wyśnić niczego

czego jutro nie pokaże BBC

murmurando dla pamiętliwych

co kiedyś  ledwie rosło

wybujało

rozpleniło się

chwasty w zagajniku

zdjęcia w pamięci

kontury ostre jak brzytwa

odcinają kwieciste wspomnienia 
płatek po płatku 

za dużo światła może zmylić

drogi wybieramy jak chcemy

pamiętać należy

nie wszystko  

leży w zasięgu wzroku 

coś na kształt ...

płyną
jak muzyka odbijana od skał
wybrzmiewa 

rozdziela się jak włókna
na tysiące podrzędnych obrazów
półmyśli
półstany
odczuć półpełne
i puste

przepastne jak echa
w jaskiniach

gdzie niknie ja
a staje się wszystko

i nic




 http://www.youtube.com/watch?v=xAjskcpPkB8

(po)ranny trening emocjonalny

gnam
słucham
nie słyszę


głos spikera odbiera mi spokój
jeszcze celebruję ten stan
w którym nie znam imion i twarzy
tę chwilę w której nadal nie powiedziano


kto
dziś opłakuje zmarłych

rocznica

Już nie mówimy o niej po imieniu. Teraz się mówi, że była

taka a taka. Zawsze dobra.



Dziś już nie trzeba chodzić wokół na palcach.

Można stukać obcasami jak pani Renia spod piątki.

Wtedy, ... wtedy taki dźwięk mógł się przerodzić w histerię.

A z histeriami, jak wiadomo, trzeba ostrożnie, bo kto wie co

może się zdarzyć?



Chciałoby się pobębnić palcami w stół, postukać w czoło,

albo choćby pogrozić wskazującym dzieciakom z podwórka.

Wszystko, co wiąże się z dźwiękiem, jest wspomnieniem.


Niewykluczone, że zachowamy ciszę.

a może ...

może lepiej milczeć niż mówić

że byłoby lepiej

lub gorzej

a może chodzi o to czy słowa są nadal słowami

czy mówiąc zostawiamy ślady

na wodzie

gest w powietrzu

czy przy byle wietrze nie plujemy sobie w twarz

uśmiechnięci z zasady

nie narzekamy

nie rozmawiamy nawet o pogodzie

stale piszą o ochłodzeniu klimatu

po nas

o nas nic nie napiszą

jesteśmy wodą

i ciszą 

ślady. miniatura dla zmażlucha

kiedy boli skrzypienie butów

wtulając w siebie

zapadam się głębiej



słyszę głosy

mocniej czuję czerwień

wiersz bez tytułu

patrzę przez ciebie

na wylot

znam twoje wyjścia i wejścia

bez słowa śledzę

powroty

cieszę oczy

choć łzawią przez ten stały ruch 

powietrza

we mnie jest twoja wolność i niewola

zaklęte w ciszy

byś nie mógł pytać

która

głęboko

złap mnie 
za brzeg
nim utoniesz 

skraj(nie)

podaj mi skraj 

twojego ja 

a drgnę 

suchy wiersz o napełnianiu

w dobre czasy co dzień przybywa mąki i oliwy

równomiernie

opróżniane dzbany nie martwią się

kiedy ubywa

bywają błogosławione wśród pękatych

zawsze napełniane

nigdy pełne

sycą wędrowców

głód

jutro będzie większy

wiara czyni cuda

i bez wiary

z pustego w próżne

jesteśmy jak dwa dzbany
w których od dawna brak mąki i oliwy

nienapełniani
połykamy słowa
ziejemy pustką i wspomnieniem tłustych lat

cokolwiek  nas wypełnia nie syci
przecieka przez ciszę jak wiatr
hula
z dala od urodzajnych łąk

wiersz powstał z inspiracji grafiki marki, którą można znaleźć 
http://truml.com/profiles/60727/graphics/87683

na wynos

co mam napisać
kiedy czujesz się samotny


że moi mężczyźni
przytulają się do szalików
noszą moje pierścionki bez oczka
na małym palcu zawijają ostatni zapach

kiedy jestem szybsza od świtu
poranki rodzą się zamglone

trzeźwy umysł podpowiada tysiące rozwiązań
najgorszych
rad nie udziela się na wynos

call me less yours less mine

jeśli nie przeszkadza ci że zasypiam 

z głową w dół

w pół słowa

nie pamiętam żadnych grzechów

pytania zadanego przed chwilą

nie słyszę

bez słowa wchodzę i wychodzę

chcę głębiej

im bardziej

nie pamiętam suszy

tym mniej rozpamiętuję dawne burze

celebruję nowe gubiąc się

w słowach

na wietrze

łowię dźwięki odległe

przed nami ściana

ciszy

nie można wierszem opisać

czego nie ma

nie będzie 


i po nas  

*** (nieznajomemu)

kiedy ktoś umiera
pęcznieje w mojej głowie


ubiera się w kształty nieznane
stroi we mnie tysiące strun
ciekawskich
a dziś jeszcze za lekkich na żal


kiedy ktoś umiera
budzi się we mnie
człowiek
mknie przeze mnie cieniem nieznanym
dziwnie odległy ból 


prawie nie mój