A donde vas?

staré Prahy

icy cold

jesteśmy jak łabędzie

wyciągamy ku sobie szyje

dumnie

udajemy że nie dotyka nas kruchość

tkwimy przymarznięci do siebie

taka bliskość

to złudzenie

chwili ciepła 

***

   są takie dni kiedy nie rzuca się cienia

patrzę

i parzę

jak słońce

stąpam po rozżalonych słowach

gołą stopą

gołą dłoń

układam na dłoni

cicho

noc się równa z nocą 

***

najpierw trzeba przestać
 wierzyć

wyrwać słońca

co udają słoneczniki

z krzywymi promieniami 

i tak nie będzie świetlanej przyszłości

co nas obchodzą trzęsące się ręce i podbródki

lepiej milczeć niż kłamać

że żal nam dni

w których 
się nie znamy

***

zamknij oczy

rozpuść myśli

jak motyle

rozhasane wśród półsennych zjaw

szukaj win

pisząc palcem po skórze

zakreśl epicentra wstrząsów

i wycisz

niech się dzieje

Markowi

kiedy jest wola
aż do zesztywnienia kostek
palców zagryzanych z zapałem głodnego

chleba naszego
powszedniego
brak

jak snów
z obawy przed nowymi nadziejami

patrzę w oczy
taka intensywność zawęża horyzonty
niebezpieczna staje się
bliskość
i dal

tea in sahara

w takie posuchy
każda kropla ginie w nas jakby wsiąkała w piasek
zostaje pragnienie

póki jest
wiemy do czego słuzą dłonie
potem trudniej jest
bawić się rozmową

marząc o następnej filizance bez cukru
potrafimy się obejść
biała śmierć szkodzi jak sentymenty
na bok
odkładamy starannie

pijemy do dna

tea in sahara

O zmierzchu trzeba wierzyć najmocniej

kiedy mówię że nie wierzę już w miłość

nie marszcz brwi

wyglądasz tak bezradnie

goniąc wiatr

w koronach

jak we włosach

szukasz dźwięków

życie po zachodzie budzi się ciszej

i chłodniej

jeśli zwątpię

włóż mi usta ciepłe słowa

Drzewostan

dokąd siadaliśmy pod drzewami były potężne

konary wiły się w głowie

i w górze

sięgałam dalej niż oczy

nie wierzyłam że dziś jest krótsze niż wczoraj

póki się nie znamy

jestem nieswoja

więc nie oswajaj mi dłoni

nie ucz składać w powietrzu ust

do ust przykładam liść

i gram

zielono jest tylko drzewom

pytam czemu nie płaczą jesienią

kiedy mokną mi włosy

z żalu za wiosną wplatam się w babie lato

i skraplam

choć to nieistotne

z perspektywy absolutu*

http://www.youtube.com/watch?v=HqGUhjvBbgs&feature=bf_prev&list=FLQmBMWZxG0bY&index=8

nie opłakuje się martwych ptaków

dlatego dziś pomilczę dłużej niż zwykle

tylko głowę uniosę

wysoko

nie sypałeś mi kwiatów by trafić

tam gdzie pachnieć mi przyszło późnym latem

kiedy zgubię się słowach

bądź mi echem

potem wracaj

nie wracaj

zamieraj

Pieśń dla tej co zrywa wczesne jabłka

dojrzewam w deszczu

jak dzikie jabłka

rumiana choć cierpka

znów narzekasz na nieurodziwe lato

co mam począć że tak rzadko

się spełniam

w pełni widzę jaśniej

przepowiednie

siedem chudych kłosów mam w dłoni

ty strzał coraz mniej w kołczanie

nie powstanie z nas nowy naród

kiedyś wrócisz

pewnie mury obronne zastaniesz

Justyna od kotów

ma za sobą czterdzieści lat
na pustyni
chłonęła głównie fatamorgany

nie było tłustych lat
prowizorka wciągała
jak nałóg

gdyby chociaż była wybrana
zniosłaby wszystko
bez szemrania

dziś uważa się za błogosławioną
między niewiastami które jeszcze nie wiedzą
ile lat może zabrać przebudzenie

*** (niewdzięczny wiersz)

jak nietoperze sprawdzamy przestrzeń
między wami
a nami

wierzymy tylko w to
co odbija dźwięk

brzdęk brzdęk
i pac

leci pajac
na dno

przeoczył

dziś nic już nie jest tak dobre jak w raju

gdzie od razu wszystko było takie dorosłe

i doskonałe

od kiedy rośnie samo stale się wygina

wypacza od nadmiaru chęci lub ich braku

od porywów i zastojów

deszczu błogosławieństw i obelg

jak się zdarzy

od kiedy zabrakło raju

cuda dzieją się częściej

i rzadziej

byle stale

nie patrz na mnie jakbyś jadł osty

między nami odwilż

puchną słowa rozrzucone przy jesiennych wiatrach

takie nieskładne

psują moją wizję ogrodu

wilgoć nadwyręża stawy starych bram

zgrzyta przy każdej próbie

wejścia i wyjścia

autoreply

mówiłeś

że kiedy zimie pękają oczy

może być już tylko lepiej

a tu nadal trzeszczy

nie tylko w stawach

śnięta jak ryba

usprawiedliwiam cię automatycznie

wszystkiego można się nauczyć

nawet chłodu

zorze. miniatura poranna

może chodzi o to czego nie da się przewidzieć

przed wschodem

choć wiemy że ta biel

za chwilę roziskrzy oczy

a może o to że nienawidząc można kochać

i mieścić się

między skrzypieniem butów o świcie

a następnym roztopem

cienie porzuciły rzeczy do których należą*

a ty

kiedy stoisz przede mną

cały jesteś cieniem

jakbyś nigdy nie miał rąk

ani oczu

tylko wiecznie otwarte usta

dźwięki

wnikają we mnie światłem

i ciepłem

cała jestem zdziwieniem

*H. Mulle „Lis już wtedy był myśliwym”

bumerangi

wybieramy drogę pod górę

tę samą co wczoraj

wśród tysiąca śladów zacieramy własne

wspomnienia pierwszych kroków

stawiamy nowe tezy o końcu świata

nie krzycz mi do ucha

że życie jest piękne

nie rozumiem

czyjś oddech za nami świszcze jak szatan

przywodzi na myśl twarze wszystkich kochanek

strąconych jak kapelusz

z twojej głowy

choć nie martwisz się o słowa

z wiatrem czy pod wiatr

wracają