nie patrz na mnie jakbyś jadł osty

między nami odwilż

puchną słowa rozrzucone przy jesiennych wiatrach

takie nieskładne

psują moją wizję ogrodu

wilgoć nadwyręża stawy starych bram

zgrzyta przy każdej próbie

wejścia i wyjścia

autoreply

mówiłeś

że kiedy zimie pękają oczy

może być już tylko lepiej

a tu nadal trzeszczy

nie tylko w stawach

śnięta jak ryba

usprawiedliwiam cię automatycznie

wszystkiego można się nauczyć

nawet chłodu

zorze. miniatura poranna

może chodzi o to czego nie da się przewidzieć

przed wschodem

choć wiemy że ta biel

za chwilę roziskrzy oczy

a może o to że nienawidząc można kochać

i mieścić się

między skrzypieniem butów o świcie

a następnym roztopem

cienie porzuciły rzeczy do których należą*

a ty

kiedy stoisz przede mną

cały jesteś cieniem

jakbyś nigdy nie miał rąk

ani oczu

tylko wiecznie otwarte usta

dźwięki

wnikają we mnie światłem

i ciepłem

cała jestem zdziwieniem

*H. Mulle „Lis już wtedy był myśliwym”

bumerangi

wybieramy drogę pod górę

tę samą co wczoraj

wśród tysiąca śladów zacieramy własne

wspomnienia pierwszych kroków

stawiamy nowe tezy o końcu świata

nie krzycz mi do ucha

że życie jest piękne

nie rozumiem

czyjś oddech za nami świszcze jak szatan

przywodzi na myśl twarze wszystkich kochanek

strąconych jak kapelusz

z twojej głowy

choć nie martwisz się o słowa

z wiatrem czy pod wiatr

wracają

...

na początku była wiara

w wieczne wiosny i lata beztroskie

bez pomocy słów

wszystko można było stworzyć

jednym spojrzeniem ruchem

powietrza

drżały od kołysania bioder

potem światło stało się przenikliwe

zaczęło odsłaniać krawędzie

szorstkie powierzchnie przestały wydawać się

praktyczne

kiedy zimą nabiera się wody

rozsadza

słowa jak dynamit

w końcu nikt nie pamiętał o mostach

wiecznie dobra noc

a wiatr zrywa tajemnice

odsłania korzenie jak wczorajszy śnieg

gdy ukryjemy brzydotę

będzie pięknie

wystarczy że sypnie w oczy

zarumienione policzki i chłód łatwo wytłumaczyć

mrozem

i porą roku w której nie rośnie nic prócz zasp

i murów

między nami

nic nie było

co tłumaczy nagły brak wiary w rychłe wiosny

idź. zaparz kawę

mamy przed sobą długie milczenie

trzeba czymś zająć dłonie żeby nie bębnić palcami o blat

lubię gdy gra muzyka

i mąci ciszę co rozdziera smutek

na dwoje

jestem w żałobie

za każdym słowem rzuconym

byle gdzie

spadają jak nagły deszcz

rzęsy nie chronią przed wilgocią

to przez tę kawę

wciąż się skraplam

ciii

Markowi

nie tupmy i nie trącajmy znaczeń

wszystko może być powiedziane bezdźwięcznie

śmiejmy się z siebie aż zabraknie ust

bezczelnie patrzymy sobie w oczy

wydzierając tajemnice

czytamy z dłoni długość życia

oddzielnego

kiedyś wykrzyczę wszystko co teraz zmienia się w wodę

i nie pozwala wierzyć w cuda

niestabilnie

mój dom ma wiele pięter

winda nie wiezie do nieba

i cóż że mam żelazny krok

jak żołnierz

gdy papierowe schody

dają wrażenie złudnej miękkości

czemu się dziwisz

że kurczowo trzymam się życia

i nie zginają mi się kolana

latanie wciąż wytraca z równowagi

miniatura z jesienią w tle

Wiatr liże włosy, wplata nisko latające myśli. Znów

będzie padać. Wiatr zrywa ogniste liście wina.

Dorzucę mu wszystkie niepotrzebne słowa.

Rozczerwienię się razem z tymi liśćmi, rozchwieję

jak one. Jak późna jesień.

Przeminę.

na bruk

chłód nawleczony w rękaw
przykrótki
oddech nie zrywa pajęczyn
z okien wygląda autobus
pośpieszny gest
z dłonią w górze
kreślę krzyż na wysokości
ust nie przykładam
do ust
wkładam kapelusz
i skręcam
kostka po kostce
lecę

Nauka mówienia

Rozmawiamy niezbyt poprawnie.

Okrąglą nam się usta, ale nie słowa.

Uszy mamy nawykłe do krzyku.

Musimy zacząć dbać o nerwy. Od dziś będę ci odpowiadać

na ulicy. Ty pytaj, kiedy przejeżdża pociąg.

W migających obrazach trudniej dostrzec gniew.

bezdźwięcznie kurczy się życie

Jasonowi Becker'owi



gałki oczu rozedrgane niczym struny
gra muzyka
przycicha
nie tonie

twarz to Budda
jakby obcy a natchniony

gdzieś są światy pękate i piękne
dzikie osy paganinizm roją w głowie

wieczny deszcz choć nie popłyną łzy

Był już kiedyś wiersz 'kakofonia'. Pokusiłam się o poprawę.

umieranie jest jak upalny dzień

kiedy przestajesz wyrzucać z siebie słowa

czuję się jak więzień

w panice potrząsam rzęsami otwieram usta

choć nie ma w nich ani jednego słowa

kto by zniósł aż tyle bezruchu

lepiej palić mosty

jest jak kobieta Rubensa

obficie rozlewa się w kadrze

poszerza kształty granice wyobraźnię

ma niespracowaną

jak dłonie szlachcianki

zachłanne

póki się nie nasyci

i nie upewni

że dotarła tam gdzie ją niosło pragnienie

poliże stopy zwilży policzki i włosy

potem wypluje wszystko

co zaśmieca

i uwiera

nie pali mostów

kiedy jest

pamięć żywa

wraca

Quelqu'un M'a Dit

Dla tych co lubią kołysanki, czyli dla mnie w pierwszej kolejności.

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud que de nos chagrins

il s'en fait des manteaux pourtant quelqu'un m'a dit...

Refrain
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?

On me dit que le destin se moque bien de nous
Qu'il ne nous donne rien et qu'il nous promet tout
Parais qu'le bonheur est à portée de main,
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu'un m'a dit ...

Refrain

Mais qui est ce qui m'a dit que toujours tu m'aimais?
Je ne me souviens plus c'était tard dans la nuit,
J'entend encore la voix, mais je ne vois plus les traits
"Il vous aime, c'est secret, lui dites pas que j'vous l'ai dit"
Tu vois quelqu'un m'a dit...

Que tu m'aimais encore, me l'a t'on vraiment dit...
Que tu m'aimais encore, serais ce possible alors ?

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s'en fait des manteaux,
Pourtant quelqu'un m'a dit que...

Refrain

...

już nie wierzę

nigdy nie pytam gdzie jesteś

i czy taki sam jak inni

moi bogowie

nie jestem pierwszą lepszą wierną

choć nie przenosiłam gór

mam mocne ramiona od dźwigania piskląt

stale stawiam nowe domy

nietrwałe

bo skały jak ty zbyt szybko kruszeją

może to wina

wina że za szybko zmienia się w krew

i wrze

Napisałam to jakiś czas temu, ale zostało.

Jeśli komukolwiek wyda się, że wie co ten tekst znaczy - zapewne znaczy co innego.

ślady

Ci, którzy układają kalendarze, są w stanie obliczyć terminy ruchomych świąt, ale nie mogą przewidzieć kataklizmów.

"Kaprys historii" M. Wolski








układam głowę do snu
na kamieniu
na drabinie znaczę daty wszystkich słów
przetrwały w rejestrach zdarzeń

tamtej wiosny powietrze drgało jak ruchome święta
których nie wpisano do kalendarza
to musiał być sen
tak się nie stawia pomników

wierząc że coś można ocalić na dłużej

Są rzeczy, sprawy, które wymagają dużo czasu nim można o nich napisać. To jedna z takich spraw. Wyszło jak wyszło. Możliwe, że mogłam napisać lepiej. Możliwe, że nie potrafię lepiej.

Machu Picchu

są takie dni kiedy nie rzuca cienia

oczy jak słońca rozpalają

kamienne ściany tworzą stropy

przyłóż chłodne czoło

tam gdzie szamani widzą

wszystkie świętości

może sprawisz by dzień i noc

były równe sobie