Machu Picchu

są takie dni kiedy nie rzuca cienia

oczy jak słońca rozpalają

kamienne ściany tworzą stropy

przyłóż chłodne czoło

tam gdzie szamani widzą

wszystkie świętości

może sprawisz by dzień i noc

były równe sobie

Katarzyna Groniec - tamta kobieta

Tamta kobieta
Maluje usta
Tamta kobieta
Nosi sukienki
Tamta kobieta
Za którą tęsknisz

A ja
Lubię spacerować
Oddzielnie
Lubię Cię spotykać
Niechcący
I wracać
I nie chcieć
Od Ciebie
Nic

Lubię robić zdjęcia
Twoim śladom
I zawracać przed tym
Nim mógłbyś
Zobaczyć
Zobaczyć
W moich oczach
Coś więcej
Ty

Tamta kobieta
Maluje usta
Tamta kobieta
Nosi sukienki
Tamta kobieta
Za którą tęsknisz
Tamta kobieta
Maluje usta
Tamta kobieta
Nosi sukienki
Tamta kobieta
Dla której żyjesz

A ja
Lubię trzymać ręce
W kieszeniach
Lubię patrzeć z boku
Nie płosząc Cię
I wracać
I nie chcieć
Od Ciebie
Nic

Lubię robić zdjęcia
Twoim śladom
I zawracać przed tym
Nim mógłbyś
Zobaczyć
Zobaczyć
W moich oczach
Coś więcej
Ty

http://www.youtube.com/watch?v=wmXVw0spLbc 

autoportret z tłem

pan mnie obiecał namalować

ładniejszą

a pan nawet nie wie jak trzymać w dłoni

pędzel i farby

pan miesza strach z podziwem

jaskry z niezapominajkami

za dużo kurzu na starych butach

przecież pan mnie nigdy nie widział

w tych butach

po co panu tyle żółci

to ja słońcu powinnam zazdrościć

Lan Xang

Mekong

mówią że musiał tam kiedyś mieszkać bóg

bo najpiękniejsze sny snią się w Sop Ruak

kolory zmieniają się stopniowo

dżungla jest naturalnie zielona i wilgotna

roje wszechobecnych stworów wgryzają się w trochę obce ciało

wąskie łódeczki na Mekongu zdają się kołysać bez końca

jak mnisi wydzierający bogom największą z tajemnic

potem dzień dzieli się już tylko na ogromne słońce i porę

w której leniwe brzegi przynoszą ulgę

choć w głowie kłębią się stale te same uśmiechnięte twarze

kiwające się ręce

nowe brzegi

nieskończone

gorączka daje lepsze efekty niż opium

kiedy dociera się do siebie

niepotrzebne staje się szczęście

kwiatowa aria w środku zimy

nie śpiewaj jej arii

jest jak Beethoven

muzykę słyszy tylko w ruchach wiatru

za to posadź w ogrodzie kwiaty

będzie je dotykać

palcami

rozcierać

czarować aromatem

jej portret opowiedz słowem

i dłonią

to jeszcze nie nasz bal

łatwo się wmawia głównie sobie

niech los nam ześle to co chce

na dziś nie mamy żadnych planów

sądząc że życie może mijać

jak te pociągi

co pędzą bez nas by skończyć bieg

tuż za zakrętem

jesteśmy przecież pełni życia

kiedy śmiejemy się

płaczemy

grzebiemy zmarłych bohaterów

telenoweli ulubionej

więc wszystko gra

Maryla śpiewa

niech żyje bal

tylko żal czasem że nikt nie uszył nam kreacji

i wciąż nie mamy zaproszenia

noworocznie

jeszcze dziś mam trochę mąki i oliwy

jutro zacznie się nowy dzień

przybędzie sił

placki zaprawimy solą co się wytrąca za każdym razem kiedy czekam

na ostatnią kroplę

tak gładko spływa jakby nie miała żadnych trosk

a mnie łatwiej wierzyć w lepsze jutro

niż patrzeć mu prosto w oczy

nie uginając karku

a dziś

wytrząśnijmy co się da do dna

do dna

...

Podejrzana furgonetka ... wywołała w środę alarm bombowy na nowojorskim Times Square.

Na szczęście był to alarm fałszywy

nie strosz sierści

ufnie połóż uszy i nie drżyj

psy stały się płochliwsze niż zające

węszą do zatracenia zmysłów

szczekają tam gdzie nie ma lisów

uciekaj

kiedy mówią że obława poszła dalej

w miastach z betonu nie ma prawdziwych burz

Burza zasypuje miasta i odsłania ludzi

A. Gałuszka “Międzymiasto”

a nam brakuje naszych pustyń

zamków z piasku

miejsc gdzie słowa zasypują myśli

gdzie nagłe deszcze rzeźbią twierdze

przeciekają stropy

kap kap

spływają mury warowne

mokrym piaskiem oblepiają oczy usta włosy

i tych miejsc gdzie

jesteśmy bezbronni

ballada o moich kwiatach

patrz na mnie pęczniej z dumy
kiedy głaszczę napiętą skórę niczym płatki róż

jestem żyzna jakbym od lat bogaciła się u ujścia rzek

teraz dzieje mi się siódmy cud
przedzierałeś się przez nasze rozkrzyczane pnącza
w dzień i w nocy
strzegę rozkosznych plonów łona
uprawiam je jak bratki na klombie głaszczę cicho szemrzę

kiedy rozchylają kielichy kiełkuję znowu
rosnę jestem pełna dojrzewam w pąk

Przychodzą jak obcy bogowie

Wdzierają się nagle, by nikt nie zdążył zapytać

skąd przychodzą. Śmieją się zbyt głośno,

szczerzą bielutkie zęby

do złej gry.

Nim na błyszczące buty opadnie kurz,

pojawią się rysy na doskonałym image,

a twarz nabierze koloru wczorajszej

chwały, zagnieżdżą się w nas

jakbyśmy czekali na nich od wieków.

Będziemy wzywać ich imienia we dnie i w nocy

nim zrozumiemy, że

bogowie tak szybko odchodzą.

jeśli

Jeśli byliśmy to wiecznie chłodni.

Pisałeś mnie w przekładzie na wszystkie języki świata,

a nigdy nie udało ci się przetłumaczyć słowa miłość.

Pochylasz się, kołyszesz w takt. Zapominasz.

Nie słyszę muzyki tylko stukot klawiszy.

Mówisz, że kochasz się ze mną każdej nocy.

W twoich słowach słyszę je wszystkie. Jak ranne ptaki

szukały schronienia. Znalazły moje stracone dźwięki.

Jeśli będziesz to wiecznie chłodny.

Tylko przyłóż głowę.

...

w porównaniu z drzewami jestem piękna i wieczna

nie gubię liści tylko kilka włosów dziennie

i co że przybywa bruzd

nikt nie narzeka że drzewa są szorstkie

one powtarzają się co roku

zielenią się kwitną tak samo

ja przekwitam co roku inaczej

a kiedy już opadnę to na długo

nieodwracalnie niepięknie

inaczej

zbliż się

na odległość błony

rozdzielaj komórkę od komórki

słowo od słowa

morduj jedną naiwną myśl po drugiej

nie ustawaj nim nie wydrzesz ze mnie

resztek cudzych wspomnień

nie moich obrazów

obcych ciał

dopiero wtedy napiszę ci wiersz

w którym będę już tylko ja

splątane się nie rozpląta

I


po co pytać czemu rzeczy tracą ważność

dlaczego stają się lżejsze

maleją jak konik na biegunach

dziurawią się niczym buty



II



nie trzeba tęsknić za szmacianymi lalkami

wciąż pociągamy za sznurki

stawiając na baczność

byle nie siebie






III



cud jak w Kanie przydarza się stale

świat zmienia orbity

a wszystkie nasze oddzielne sprawy

nie dają nawet pewności

że byliśmy

Kobiety poznaje się po dłoniach

żadna z nich nie miała takich dłoni
co sięgały głęboko i zostawały na długo
w pamięci
pachniały miętą brane w ogródku za domem

choć kiedy dłonie matki popękały od ziemi
i straciły świeżość
a zasuszone zioła przestały dobrze wróżyć

młode pędy przywracały mu młodość
rodząc

*** [z listów do ...]

mówiłaś że to potrzeba powietrza
zmusza cię do nagłych zmian
nieznane nęci
że potrzeba ci wyzwań by nie przekwitnąć jak rumianek

(który zrywam nim opadną kwiaty
choć nie leczy miejsc
z których cię wyrwałem)

teraz piszesz że tracisz wątek
zapominasz przyjaznych słów
nie znasz gestów
ani drogi powrotnej
do domu

kołysanka dla Samsona

posadzę cię

korzeniami do słońca

przestaniesz stroszyć liście wabiąc rude wiewiórki

w odkrytych dłoniach uwijesz mi gniazdo

nim zanucę ci jak skowronki

będę jak wiatr

muskać konary

podziwiając niegdysiejszą siłę

...

perfekcyjnie

słowa skrojone niczym modny garnitur
kropki dopinają tak szczelnie

że nie ma szans wsunąć się pomiędzy
dotknąć sedna

jakby nigdy nie chodziło o miękkość
skóry
pod spodem

Nie nadawało się na stronkę z poezją. Niech choć powisi tutaj.

Żeby mi przypominało, że mam nie pisać.

...

...