poranki

zastały nas
in flagranti
jak zazdrosny mąż
jakby nie mogły znieść myśli że nie zrywamy się
o świcie pędząc nieprzytomnie
kawę pijemy nieśpiesznie
a przytomnie na tyle
żeby zawładnąć każdą chwilą
w której nie ma jeszcze nowej
wiadomości
o końcu świata

upalne opowieści

powstał niejako w reakcji na wiersz kogoś innego 

z dedykacją dla autora inspiracji  

upalne lato trwa

chwilę

a jednak zdążymy powiedzieć więcej

bzdur

niż spodziewaliśmy się kiedykolwiek

wypowiedzieć

wędrowaliśmy dalej niż pielgrzymki

świętych

nie widuje się upalnym latem

dotyka się miejsc

świętszych niż w muzeach Watykanu

kiedy nadejdzie zima

wstyd pamiętać

o lecie lepiej nie wspominać

przy stole

łamiąc się innym opłatkiem

szczęśliwego

gdzieś między prognozą pogody a wynikiem meczu

przeczytam

o masakrze z Orlando

mimochodem

dla lepszego samopoczucia westchnę głęboko

pochwalę widok za oknem

piękno gór dziś urzeka najmocniej

czuję się bezpiecznie

podnosząc wzrok znad lektury 

pomyślę tylko

to był taki cudowny dzień!

portret

wszystko co powiesz będzie jak barwa

i pędzel na płótnie

nie odpowiadam

maluję portret człowieka

nie tak chciałeś wyglądać

tak cię widzę kiedy słucham

jest piękniej niż kiedy 

patrzę

... bezwładność

to jest stan w którym wszystko

dygocze lekko

jak liście osiki w bezwietrzny dzień

choć wokół taki spokój

że nie zakołysze się nawet źdźbło

powieka się nie poruszy

żeby zamknąć oko bolące z braku wilgoci

bo kiedy zamyka oczy widzi

wyraźniej

obrazy których wcześniej nie widziała

a nie zapomni

lekki wietrzyk porusza liśćmi

 wpatrujmy się

w opowieści

pomiędzy

jest gdzieś

między chcę a oddam

za darmo

za uśmiech

za kilka słów nie na temat

za milczenie zaklęte

na zadany temat

za zawód

w malignie

za opamiętanie za późne

za wszystkie chcę kocham nie lubię

za nas i was

między nami

a życiem

radość

i ból

miniaturka (z)ważona

zważę cię jak każde słowo
miarą pełną
garść po garści
od serca

bez-z-bez-za

co dopisać do pustej głowy
żeby nie powiewała na wietrze
jak chorągiewką macham słowami
bez znaczenia
 
oburza mnie wiatr
że widział więcej ode mnie
a mniej mówi
 
co dodać do znaczenia
kiedy brzmi pusto jak głowa
nabita stekiem bzdur

na-znaczenia

daleko do chmur

ścigam twoje myśli aż po źrenice
schowane pod powiekami
półprzymknięte słowa
których nie rozumiem
 
nie zazdrość mi
miejsc w których być nie mogłeś
 
mam swoje ślady na śniegu
trop urwany nagle jak ostatnie zdanie
 
grzeszę
 
kiedy stawiam stopy na wodzie
dla zmyłki
staję się lekka
nieprzejrzysta
 
jakby bos(k)a

idealni

kocham cię

straszyć po nocach kiedy nie możesz spać

patrząc na twoje dłonie staję się

nagle

emocjonalna

czemu nie mówiłeś

że lubisz doliny

mogłam pójść górą

ponad tobą

rozmarzonym

stale mam skłonność

do ciszy

miedzy dzień dobry

a dobranoc

nic

nigdy nie mówiłeś

że nie kochasz 

se-ans-e - dzienniki

nie chce się przyglądać pożądliwie jakby chciała
czegoś grzesznego.  może wszyscy jesteśmy upośledzeni
każdy czegoś nie może, a może
czego nie może bliźni nie chce
patrzeć na seks głodnymi oczami
paralityka, który nawet nie wie, że mu zazdroszczą. nauczyła się
powściągać siłę. język nadal nie umie ujarzmić myśli
tarzają się w błocie niczym wieprze. nie zobaczysz w niej błysku
oka mgnieniem jest
akt marzeniem

* 20 października 2015

zanosi się na dłuższy deszcz - dzienniki

gdyby nie to schowałabym kalosze
przezornie nie pomaluję oczu i nie zgubię chusteczek
z parasolem trudniejsza sprawa
 
dziś już dżentelmeni nie mają butonierek
mają whisky i szkło
dla słabszych - wino
 
i jeśli się postarasz - trochę chęci


 * 3 października 2015

lemingi - dziennik

a może gdybym przeszła jeszcze raz
z kąta w kąt zaglądają okna
z nimi deszcz
październikowa aura
końcem września jeszcze będzie cieplej
informują prognozy i on
z miną szczęśliwego dziecka
ukrywa smutek
który bardziej pasuje do listopada
niż babiego lata 
 
na co dzień jesteśmy poprawni
 
optymistycznie patrzymy w przyszłość
poprawnie nastawieni na sukces
spieramy się o nowe wybory
jakby istniały


* 27 września 2015

o nieomylności ludzkiej i woli boskiej

kiedyś bóg pozwalał wymknąć się duszy
śpiewać z głębi radować byle czym
kiedy bóg ogłuchł
radość stała się zbędna
ludzie z karabinami posiedli boga
i prawo do jego woli

życie zstąpiło niżej niż piekło

z przewodnika po rzeczach podniebnych

może to zależy od kolejności doświadczeń

 ja widzę chmury

ty deszcz

razem brodzimy w kałużach

 skąd tęcze biorą początek

strumieni

wylanych albo wylewających się

rozpinamy się dumie pod łukiem

co wiedzie

rzecz o abstrakcji

noc pohukuje na mnie jak słowa
czasem błyśnie czymś w okno a ja już widzę
blask
oczy
przyklejone do podłogi, ściany , muchy za moimi plecami
byle nie
patrzeć w punkt od którego nie można się
oderwać
słychać
dźwięki które wrastają i stają się tobą
nami
wszystkimi z osobna
głosami pustki księżyca i pełni
poświaty
za światy powiedziesz każdą myśl jaka spocznie
uczepi się tonu
zatonie w pejzażu
by umrzeć
na końcu spojrzenia i dźwięku

re: wróć

teraz piszę bo pora  

na dystans

wyraża się w spojrzeniu

wstecz dzieli nas pustynia

słów potoki

wartkie jak wiosna przecinają

światy na pół

życia tętnią w rytm  kiedy milczę

 przyśpiesza  kiedy używam zbyt wielu

słów mi nie trzeba

żeby nazywać  to co żyje

jest wewnątrz

i kipi

kiedyś wrócę 

reakcja na ...

pani na pewno słyszała?
nie słyszałam.
nie chcę słyszeć. patrzeć
na szczątki na pierwszych stronach
ani czytać setnej teorii rozrywającej każdą z ofiar
na coraz mniejsze kawałki
solidarnie ukamienować każde wspomnienie
ból rozerwać na strzępy
humanitarnie
odczłowieczyć

Migawka VIII

Znów się ogląda. Lękliwie patrzy na kobietę tulącą chłopca.

Już wie, że zamiast bajek szepcze mu do ucha wolę proroka.
Potem. Inne będą zazdrościć.
Z dumą powie: to był mój syn.

Ta druga już nigdy nie będzie sobą.
Z trudem wyszepcze: tam był mój syn.

Inne matki będą płakać.
Z radości. Tym razem.

Migawka IX

narzuć jej płaszcz na zgarbione plecy

nie patrz w twarz

jest jeszcze młoda

choć nie pamięta jak dorosły jej młode

 z lękiem patrzy na roześmiane twarze obcych  

dzieci

i modli się

nie dopuść tym razem

po co więcej smutnych matek na świecie?