bez-z-bez-za

co dopisać do pustej głowy
żeby nie powiewała na wietrze
jak chorągiewką macham słowami
bez znaczenia
 
oburza mnie wiatr
że widział więcej ode mnie
a mniej mówi
 
co dodać do znaczenia
kiedy brzmi pusto jak głowa
nabita stekiem bzdur

na-znaczenia

daleko do chmur

ścigam twoje myśli aż po źrenice
schowane pod powiekami
półprzymknięte słowa
których nie rozumiem
 
nie zazdrość mi
miejsc w których być nie mogłeś
 
mam swoje ślady na śniegu
trop urwany nagle jak ostatnie zdanie
 
grzeszę
 
kiedy stawiam stopy na wodzie
dla zmyłki
staję się lekka
nieprzejrzysta
 
jakby bos(k)a

idealni

kocham cię

straszyć po nocach kiedy nie możesz spać

patrząc na twoje dłonie staję się

nagle

emocjonalna

czemu nie mówiłeś

że lubisz doliny

mogłam pójść górą

ponad tobą

rozmarzonym

stale mam skłonność

do ciszy

miedzy dzień dobry

a dobranoc

nic

nigdy nie mówiłeś

że nie kochasz 

se-ans-e - dzienniki

nie chce się przyglądać pożądliwie jakby chciała
czegoś grzesznego.  może wszyscy jesteśmy upośledzeni
każdy czegoś nie może, a może
czego nie może bliźni nie chce
patrzeć na seks głodnymi oczami
paralityka, który nawet nie wie, że mu zazdroszczą. nauczyła się
powściągać siłę. język nadal nie umie ujarzmić myśli
tarzają się w błocie niczym wieprze. nie zobaczysz w niej błysku
oka mgnieniem jest
akt marzeniem

* 20 października 2015

zanosi się na dłuższy deszcz - dzienniki

gdyby nie to schowałabym kalosze
przezornie nie pomaluję oczu i nie zgubię chusteczek
z parasolem trudniejsza sprawa
 
dziś już dżentelmeni nie mają butonierek
mają whisky i szkło
dla słabszych - wino
 
i jeśli się postarasz - trochę chęci


 * 3 października 2015

lemingi - dziennik

a może gdybym przeszła jeszcze raz
z kąta w kąt zaglądają okna
z nimi deszcz
październikowa aura
końcem września jeszcze będzie cieplej
informują prognozy i on
z miną szczęśliwego dziecka
ukrywa smutek
który bardziej pasuje do listopada
niż babiego lata 
 
na co dzień jesteśmy poprawni
 
optymistycznie patrzymy w przyszłość
poprawnie nastawieni na sukces
spieramy się o nowe wybory
jakby istniały


* 27 września 2015

o nieomylności ludzkiej i woli boskiej

kiedyś bóg pozwalał wymknąć się duszy
śpiewać z głębi radować byle czym
kiedy bóg ogłuchł
radość stała się zbędna
ludzie z karabinami posiedli boga
i prawo do jego woli

życie zstąpiło niżej niż piekło

z przewodnika po rzeczach podniebnych

może to zależy od kolejności doświadczeń

 ja widzę chmury

ty deszcz

razem brodzimy w kałużach

 skąd tęcze biorą początek

strumieni

wylanych albo wylewających się

rozpinamy się dumie pod łukiem

co wiedzie

rzecz o abstrakcji

noc pohukuje na mnie jak słowa
czasem błyśnie czymś w okno a ja już widzę
blask
oczy
przyklejone do podłogi, ściany , muchy za moimi plecami
byle nie
patrzeć w punkt od którego nie można się
oderwać
słychać
dźwięki które wrastają i stają się tobą
nami
wszystkimi z osobna
głosami pustki księżyca i pełni
poświaty
za światy powiedziesz każdą myśl jaka spocznie
uczepi się tonu
zatonie w pejzażu
by umrzeć
na końcu spojrzenia i dźwięku

re: wróć

teraz piszę bo pora  

na dystans

wyraża się w spojrzeniu

wstecz dzieli nas pustynia

słów potoki

wartkie jak wiosna przecinają

światy na pół

życia tętnią w rytm  kiedy milczę

 przyśpiesza  kiedy używam zbyt wielu

słów mi nie trzeba

żeby nazywać  to co żyje

jest wewnątrz

i kipi

kiedyś wrócę 

reakcja na ...

pani na pewno słyszała?
nie słyszałam.
nie chcę słyszeć. patrzeć
na szczątki na pierwszych stronach
ani czytać setnej teorii rozrywającej każdą z ofiar
na coraz mniejsze kawałki
solidarnie ukamienować każde wspomnienie
ból rozerwać na strzępy
humanitarnie
odczłowieczyć

Migawka VIII

Znów się ogląda. Lękliwie patrzy na kobietę tulącą chłopca.

Już wie, że zamiast bajek szepcze mu do ucha wolę proroka.
Potem. Inne będą zazdrościć.
Z dumą powie: to był mój syn.

Ta druga już nigdy nie będzie sobą.
Z trudem wyszepcze: tam był mój syn.

Inne matki będą płakać.
Z radości. Tym razem.

Migawka IX

narzuć jej płaszcz na zgarbione plecy

nie patrz w twarz

jest jeszcze młoda

choć nie pamięta jak dorosły jej młode

 z lękiem patrzy na roześmiane twarze obcych  

dzieci

i modli się

nie dopuść tym razem

po co więcej smutnych matek na świecie? 

poranno-zimowy praise song

nim nocne mgły

pozwolą słońcu polizać dachy

oślepić szyby

i ogrzać zaczerwienione od zimna nosy

pierwszych przechodniów

zdążymy się ubrać w uśmiechy

i czułe słówka 

***

zachłannie kolekcjonuję dźwięki

darowane jak kwiaty

nie opadną kiedy odejdą

darczyńcy

są jak nagrobki żywych

lokata na sny  

szkic VII

wygląda  jak posąg z obrazu

niby niepiękna

wręcz niedościgła w brzydocie

a śni się

wszystkim postaciom tej sceny brakuje ciepła

malarze bez natchnienia

poszukują piękna gdzie go nie ma

a ona jest

i śni się

włosy jak pawie ogony

w blade oczy

za dnia

kiedy zjawia się w przedpokoju

nie wie co dalej

powtarzasz:  siadaj

nie działa na odległość

potrzebuje wzroku

żeby rozpalić światło trzeba iskry

a obraz stygnie

choć nie było o tym ani słowa

już po

zimowy obrazek

Widzę jak idzie.

Nie mogę się powstrzymać. To wrażenie staje się jak obraz na płótnie.

Ona podziwia. Ja się dziwię, że nadal można tak patrzeć na zwykłe rzeczy.

Właściwie zwyczajne.  Jak dom. Murowany. Malowany na biało lata temu.

Na tle świeżego śniegu widać wyraźniej.

Gładki pień zdaje się wypiękniał od wczoraj. Już się otrząsnął.

Nie mam mu za złe. Ma własny urok. Po co mu śnieg do ozdoby?

Co innego gałęzie. Lubią się stroić. Im mniejsza, tym chętniej się chwali nową bielą.

Zazdrosny wiatr.

Mróz to  artysta. Dziś się popisał.

Klaszczę w podziwie. Zapomniałam o strząsaniu.

Już sobie poszła.

Nie wiem czy się uśmiechała.  

słowa jak stare dzieje

najpierw

słowo staje się wężem

gładko wsuwa miedzy język a ucho

i spływa

chwilę trzepocze rzęsami

szybciej

trzepotanie przechodzi w histerię

drapanie w gardle

drga

jabłko Adama  

nie wypuści już więcej

słowo nabiera znaczeń jakich nie miało
kiedy się znajdą

z czyjejś galerii szkiców

szkic 1
on. idzie przodem
w dłoni kij
milczy
jego mowa rozczula

szkic 2
patrzy
słowo układa się w obraz
ulubiony

szkic 3
ona.
całuje go w policzek
przytula się jak kotka
z niewidzącym wzrokiem
mogłaby przysiąc że tak było

szkic 4
kiedy milczą
sok z winogron ścieka między palcami
trwa rozmowa

szkic 5
sen na jawie
z głową na wietrze
ból zmienia pamięć
czas schodzić
trudniej

szkic 6
solą dnia jest tęsknota
szkic słowem
przywraca znaczenia

wulkanicznie

prawdziwe rozmowy rozdzierają słowa na pół

stare rany długo się bliźnią

nawet jeśli godzimy się kochać

pół na pół

dziś jest wspólne

jutro nie nasze

marzną mi stopy

nieogrzane dłonie stracą moc

mam chłodną głowę

a jednak wrze lawa słów

pod pozorem