O zmierzchu trzeba wierzyć najmocniej

kiedy mówię że nie wierzę już w miłość

nie marszcz brwi

wyglądasz tak bezradnie

goniąc wiatr

w koronach

jak we włosach

szukasz dźwięków

życie po zachodzie budzi się ciszej

i chłodniej

jeśli zwątpię

włóż mi usta ciepłe słowa

Drzewostan

dokąd siadaliśmy pod drzewami były potężne

konary wiły się w głowie

i w górze

sięgałam dalej niż oczy

nie wierzyłam że dziś jest krótsze niż wczoraj

póki się nie znamy

jestem nieswoja

więc nie oswajaj mi dłoni

nie ucz składać w powietrzu ust

do ust przykładam liść

i gram

zielono jest tylko drzewom

pytam czemu nie płaczą jesienią

kiedy mokną mi włosy

z żalu za wiosną wplatam się w babie lato

i skraplam

choć to nieistotne

z perspektywy absolutu*

http://www.youtube.com/watch?v=HqGUhjvBbgs&feature=bf_prev&list=FLQmBMWZxG0bY&index=8

nie opłakuje się martwych ptaków

dlatego dziś pomilczę dłużej niż zwykle

tylko głowę uniosę

wysoko

nie sypałeś mi kwiatów by trafić

tam gdzie pachnieć mi przyszło późnym latem

kiedy zgubię się słowach

bądź mi echem

potem wracaj

nie wracaj

zamieraj

Pieśń dla tej co zrywa wczesne jabłka

dojrzewam w deszczu

jak dzikie jabłka

rumiana choć cierpka

znów narzekasz na nieurodziwe lato

co mam począć że tak rzadko

się spełniam

w pełni widzę jaśniej

przepowiednie

siedem chudych kłosów mam w dłoni

ty strzał coraz mniej w kołczanie

nie powstanie z nas nowy naród

kiedyś wrócisz

pewnie mury obronne zastaniesz

Justyna od kotów

ma za sobą czterdzieści lat
na pustyni
chłonęła głównie fatamorgany

nie było tłustych lat
prowizorka wciągała
jak nałóg

gdyby chociaż była wybrana
zniosłaby wszystko
bez szemrania

dziś uważa się za błogosławioną
między niewiastami które jeszcze nie wiedzą
ile lat może zabrać przebudzenie

*** (niewdzięczny wiersz)

jak nietoperze sprawdzamy przestrzeń
między wami
a nami

wierzymy tylko w to
co odbija dźwięk

brzdęk brzdęk
i pac

leci pajac
na dno

przeoczył

dziś nic już nie jest tak dobre jak w raju

gdzie od razu wszystko było takie dorosłe

i doskonałe

od kiedy rośnie samo stale się wygina

wypacza od nadmiaru chęci lub ich braku

od porywów i zastojów

deszczu błogosławieństw i obelg

jak się zdarzy

od kiedy zabrakło raju

cuda dzieją się częściej

i rzadziej

byle stale

nie patrz na mnie jakbyś jadł osty

między nami odwilż

puchną słowa rozrzucone przy jesiennych wiatrach

takie nieskładne

psują moją wizję ogrodu

wilgoć nadwyręża stawy starych bram

zgrzyta przy każdej próbie

wejścia i wyjścia

autoreply

mówiłeś

że kiedy zimie pękają oczy

może być już tylko lepiej

a tu nadal trzeszczy

nie tylko w stawach

śnięta jak ryba

usprawiedliwiam cię automatycznie

wszystkiego można się nauczyć

nawet chłodu

zorze. miniatura poranna

może chodzi o to czego nie da się przewidzieć

przed wschodem

choć wiemy że ta biel

za chwilę roziskrzy oczy

a może o to że nienawidząc można kochać

i mieścić się

między skrzypieniem butów o świcie

a następnym roztopem

cienie porzuciły rzeczy do których należą*

a ty

kiedy stoisz przede mną

cały jesteś cieniem

jakbyś nigdy nie miał rąk

ani oczu

tylko wiecznie otwarte usta

dźwięki

wnikają we mnie światłem

i ciepłem

cała jestem zdziwieniem

*H. Mulle „Lis już wtedy był myśliwym”

bumerangi

wybieramy drogę pod górę

tę samą co wczoraj

wśród tysiąca śladów zacieramy własne

wspomnienia pierwszych kroków

stawiamy nowe tezy o końcu świata

nie krzycz mi do ucha

że życie jest piękne

nie rozumiem

czyjś oddech za nami świszcze jak szatan

przywodzi na myśl twarze wszystkich kochanek

strąconych jak kapelusz

z twojej głowy

choć nie martwisz się o słowa

z wiatrem czy pod wiatr

wracają

...

na początku była wiara

w wieczne wiosny i lata beztroskie

bez pomocy słów

wszystko można było stworzyć

jednym spojrzeniem ruchem

powietrza

drżały od kołysania bioder

potem światło stało się przenikliwe

zaczęło odsłaniać krawędzie

szorstkie powierzchnie przestały wydawać się

praktyczne

kiedy zimą nabiera się wody

rozsadza

słowa jak dynamit

w końcu nikt nie pamiętał o mostach

wiecznie dobra noc

a wiatr zrywa tajemnice

odsłania korzenie jak wczorajszy śnieg

gdy ukryjemy brzydotę

będzie pięknie

wystarczy że sypnie w oczy

zarumienione policzki i chłód łatwo wytłumaczyć

mrozem

i porą roku w której nie rośnie nic prócz zasp

i murów

między nami

nic nie było

co tłumaczy nagły brak wiary w rychłe wiosny

idź. zaparz kawę

mamy przed sobą długie milczenie

trzeba czymś zająć dłonie żeby nie bębnić palcami o blat

lubię gdy gra muzyka

i mąci ciszę co rozdziera smutek

na dwoje

jestem w żałobie

za każdym słowem rzuconym

byle gdzie

spadają jak nagły deszcz

rzęsy nie chronią przed wilgocią

to przez tę kawę

wciąż się skraplam

ciii

Markowi

nie tupmy i nie trącajmy znaczeń

wszystko może być powiedziane bezdźwięcznie

śmiejmy się z siebie aż zabraknie ust

bezczelnie patrzymy sobie w oczy

wydzierając tajemnice

czytamy z dłoni długość życia

oddzielnego

kiedyś wykrzyczę wszystko co teraz zmienia się w wodę

i nie pozwala wierzyć w cuda

niestabilnie

mój dom ma wiele pięter

winda nie wiezie do nieba

i cóż że mam żelazny krok

jak żołnierz

gdy papierowe schody

dają wrażenie złudnej miękkości

czemu się dziwisz

że kurczowo trzymam się życia

i nie zginają mi się kolana

latanie wciąż wytraca z równowagi

miniatura z jesienią w tle

Wiatr liże włosy, wplata nisko latające myśli. Znów

będzie padać. Wiatr zrywa ogniste liście wina.

Dorzucę mu wszystkie niepotrzebne słowa.

Rozczerwienię się razem z tymi liśćmi, rozchwieję

jak one. Jak późna jesień.

Przeminę.

na bruk

chłód nawleczony w rękaw
przykrótki
oddech nie zrywa pajęczyn
z okien wygląda autobus
pośpieszny gest
z dłonią w górze
kreślę krzyż na wysokości
ust nie przykładam
do ust
wkładam kapelusz
i skręcam
kostka po kostce
lecę

Nauka mówienia

Rozmawiamy niezbyt poprawnie.

Okrąglą nam się usta, ale nie słowa.

Uszy mamy nawykłe do krzyku.

Musimy zacząć dbać o nerwy. Od dziś będę ci odpowiadać

na ulicy. Ty pytaj, kiedy przejeżdża pociąg.

W migających obrazach trudniej dostrzec gniew.