ballada o moich kwiatach

patrz na mnie pęczniej z dumy
kiedy głaszczę napiętą skórę niczym płatki róż

jestem żyzna jakbym od lat bogaciła się u ujścia rzek

teraz dzieje mi się siódmy cud
przedzierałeś się przez nasze rozkrzyczane pnącza
w dzień i w nocy
strzegę rozkosznych plonów łona
uprawiam je jak bratki na klombie głaszczę cicho szemrzę

kiedy rozchylają kielichy kiełkuję znowu
rosnę jestem pełna dojrzewam w pąk

Przychodzą jak obcy bogowie

Wdzierają się nagle, by nikt nie zdążył zapytać

skąd przychodzą. Śmieją się zbyt głośno,

szczerzą bielutkie zęby

do złej gry.

Nim na błyszczące buty opadnie kurz,

pojawią się rysy na doskonałym image,

a twarz nabierze koloru wczorajszej

chwały, zagnieżdżą się w nas

jakbyśmy czekali na nich od wieków.

Będziemy wzywać ich imienia we dnie i w nocy

nim zrozumiemy, że

bogowie tak szybko odchodzą.

jeśli

Jeśli byliśmy to wiecznie chłodni.

Pisałeś mnie w przekładzie na wszystkie języki świata,

a nigdy nie udało ci się przetłumaczyć słowa miłość.

Pochylasz się, kołyszesz w takt. Zapominasz.

Nie słyszę muzyki tylko stukot klawiszy.

Mówisz, że kochasz się ze mną każdej nocy.

W twoich słowach słyszę je wszystkie. Jak ranne ptaki

szukały schronienia. Znalazły moje stracone dźwięki.

Jeśli będziesz to wiecznie chłodny.

Tylko przyłóż głowę.

...

w porównaniu z drzewami jestem piękna i wieczna

nie gubię liści tylko kilka włosów dziennie

i co że przybywa bruzd

nikt nie narzeka że drzewa są szorstkie

one powtarzają się co roku

zielenią się kwitną tak samo

ja przekwitam co roku inaczej

a kiedy już opadnę to na długo

nieodwracalnie niepięknie

inaczej

zbliż się

na odległość błony

rozdzielaj komórkę od komórki

słowo od słowa

morduj jedną naiwną myśl po drugiej

nie ustawaj nim nie wydrzesz ze mnie

resztek cudzych wspomnień

nie moich obrazów

obcych ciał

dopiero wtedy napiszę ci wiersz

w którym będę już tylko ja

splątane się nie rozpląta

I


po co pytać czemu rzeczy tracą ważność

dlaczego stają się lżejsze

maleją jak konik na biegunach

dziurawią się niczym buty



II



nie trzeba tęsknić za szmacianymi lalkami

wciąż pociągamy za sznurki

stawiając na baczność

byle nie siebie






III



cud jak w Kanie przydarza się stale

świat zmienia orbity

a wszystkie nasze oddzielne sprawy

nie dają nawet pewności

że byliśmy

Kobiety poznaje się po dłoniach

żadna z nich nie miała takich dłoni
co sięgały głęboko i zostawały na długo
w pamięci
pachniały miętą brane w ogródku za domem

choć kiedy dłonie matki popękały od ziemi
i straciły świeżość
a zasuszone zioła przestały dobrze wróżyć

młode pędy przywracały mu młodość
rodząc

*** [z listów do ...]

mówiłaś że to potrzeba powietrza
zmusza cię do nagłych zmian
nieznane nęci
że potrzeba ci wyzwań by nie przekwitnąć jak rumianek

(który zrywam nim opadną kwiaty
choć nie leczy miejsc
z których cię wyrwałem)

teraz piszesz że tracisz wątek
zapominasz przyjaznych słów
nie znasz gestów
ani drogi powrotnej
do domu

kołysanka dla Samsona

posadzę cię

korzeniami do słońca

przestaniesz stroszyć liście wabiąc rude wiewiórki

w odkrytych dłoniach uwijesz mi gniazdo

nim zanucę ci jak skowronki

będę jak wiatr

muskać konary

podziwiając niegdysiejszą siłę

...

perfekcyjnie

słowa skrojone niczym modny garnitur
kropki dopinają tak szczelnie

że nie ma szans wsunąć się pomiędzy
dotknąć sedna

jakby nigdy nie chodziło o miękkość
skóry
pod spodem

Nie nadawało się na stronkę z poezją. Niech choć powisi tutaj.

Żeby mi przypominało, że mam nie pisać.

...

...

Niech żyje bal

bo to życie to bal jest nad bale

M. Rodowicz

a my odgryzamy sobie głowy

choć odrastają jak u hydry

wyrywamy sobie słowa

kaleczymy uszy

kiedy nie można nas zabić

stajemy się zbyt nieśmiertelni

******************************

If you hear something late at night

some kind of trouble

some kind of fight

just don't ask me what it was

(Susan Vega)

kobiecie z chustką na głowie

wplatając palce w moje włosy
mówiłeś że z jesienną panią ci do twarzy
ze śmiechem całowałeś mnie w ucho
gdy nie mieściłam się w ulubioną sukienkę

dziś
drżą mi dłonie
kiedy siadasz obok wolę otulać się kocem
wtedy możesz sobie wyobrażać
że znów nakarmię dzieci
potem będziesz mnie mógł podziwiać jak róg obfitości
poczujesz ciepło

pożegnaj mnie w porze słoneczników
ubraną w jesienne kwiaty
pamiętaj
lubiłam być kobietą

PS

Zmieniłam tytuł wiersza. Mało kto zrozumiał o co w nim szło. Chyba jednak niezbyt dobrze to napisałam. Widać jednak wszystko ma swoje dobre strony. Dostałam dziś przedziwną wiadomość z ofertą pomocy. Zaskoczyło mnie to ogromnie. Bo niby jakim prawem ludzie identyfikują mnie z tym co piszę? Bo co innego wnioskować z wierszy o czyjejś wrażliwości, a co innego identyfikować autora z peelem. Weird, just weird.

Portret

Frida Kahlo

udręka i ból, przyjemność i śmierć są niczym innym, jak tylko procesem
F. Kahlo - pamiętnik

włosy oplotły mi szyję
nie potrafię krzyczeć
trzy łzy jak moje klęski
gdy tracę wszystko co upragnione
tylko patrzę

wydrę z siebie ból
kiedy obrazom podaruję życie
i śmierć

bo pragnę umrzeć i żyć
i być jego i z nim
jak auxocromo i cromoforo

mosty. nic na skróty

zbliżam do siebie dłonie zaplatam – taki nawyk
pozwala zamknąć obieg zająć palce przestać się martwić
że nadal nie rozróżniam prawej od lewej
drogi
chcąc ominąć to co niewygodne
choć dłonie miewam gorliwe i gorące
znów się nie modlę

jak Atena

*** (posągowi Ateny)

zaopatrzyłeś mnie w tarczę w czasach pokoju
a przecież nie można się ochronić przed sobą

mam kamienne oczy
ten sam grymas od lat
jakbym zastygła przerażona odkryciem własnego teraz

pachnę pamiętnym wczoraj
choć przedwcześnie zabliźnia się jutro

po tobie zostaną mi słowa jak gwoździe
wbite w drzewo

odrodzę się kiedy oręż oddam

walczącym

kwietniowo ...

Popodglądałam sobie świat. 

A wiersz o magnoliach co prawda ... ale to przecież też kwiaty 

kwietniami odchodzą magnolie

nie pytamy czemu pąki 
opadły jak ręce 
i jak powieki ciężkie od deszczu 

dziś jeszcze ścieżka do domu pachnie
płatkami dźwięczy krokami

jutro się oczy rozkwiecą od nowa 
i czyjś uśmiech 
na zbyt podobnej twarzy

kakofonia

Jasonowi Becker'owi


W gałkach ocznych drgają jeszcze struny.
Gra muzyka, jak Titanic tonie.
Siedzisz jak Budda. Uśmiechnięty. 
Obcy. 

Są światy jak pękate dźwięki. 
Ciężarne Paganinim, Bachem, Mozartem. 
Są orkiestry dzikich os. 
I endless rain gdzie nie spływają łzy. 

W harmonii kurczy się życie.

niech sobie już będzie maj

mówił, że wiosną nauczę się śpiewać

o miłości. trzeba tylko poczekać aż wylęgną

marcowe koty. jednak w tym roku spóźnione

były nawet kotki na wierzbach. marce są u nas

takie zimne. zamarzają nam słowa

na ustach .

mówił, że w maju się ociepli. wyjdą mi piegi

i uczulenie na słońce; że to lepiej,

bo woli mnie w cieniu. nawet cienie pod oczami

nie straszą wtedy tak bardzo

a pod spojrzeniem zawsze można coś ukryć. 

Adam

Po narodzinach syna zwykł mawiać :Ziemia się zaludnia, tężeje.
Jak pięknie byłoby zatoczyć krąg,
powrócić tam gdzie rzeka rwie brzegi,
wdziera się w serce jak trwoga.

Kiedy na świat przychodziły córki,
milczał. Ewa płakała.
Wiedziała, że liście figowe nie chronią
przed głodem oczu.

Adam wolał córki – były mądrzejsze
od matki. Nauczyły się zabijać owoce.