jeśli ...

jeśli dobro jest piękne

jesteś piękny

jeśli piękno smakuje

jesteś jak uczta

jeśli uczta to mądrość

jestem głodna

jeśli miłość to głód

chcę wiecznie

wyobraź sobie

a to jak podróż w nieznane
chwytam cię za serdeczny palec
zawsze biegnę przodem
zachwycona tym co jeszcze przed nami
kontemplujemy
moja odpowiedź brzmi w dźwięku twoich stóp
za moimi
twoja zmierza za mną tam gdzie wypada się zatrzymać
na oddech
na zadziwienie
nasze my toczy się między stopą a stopą
między powrotem a wyjściem
między górą a dziś
nienazwanym

***

czytam cię

przewracam kartkę za kartką w skupieniu

nie słysząc szelestów

prócz tych najcichszych pragnień

nie bywasz wichurą

zatrzymujesz się

w szum pochylających się drzew

kiedy mówisz o

o tym co kocham

rozkwitam

potem

tęsknię w rytm zamykanych drzwi

o poranku

zmaterializuję cię obok

znów będziesz

książką w dłoniach

***

kiedy mam rozmawiać o życiu
czuję że spadam
czepianie się parapetu nie gwarantuje bezpieczeństwa
nikomu

...

kiedy słońce nie grzeje
 tylko rzuca cienie

między mną a tobą

chłód  

...

***

pociągaj mnie

w góry

wyruszymy o świcie

zanim brzask dnia zdąży nas znużyć

w upalny dzień

odpocznij w cieniu moich rzęs

nabierz ochoty na noce przechadzki

między znanymi wzgórzami

dopieść doliny

pewną  dłonią

nim zaleją nasz jesienne deszcze

nauczymy się nie ulegać sztormom

rozdygotanie

jesteśmy rozedrgani

jak liście osiki  

kiedy dmiesz zapamiętale

nie trzymam kursu

nie umiem spadać

bezboleśnie

***

naucz mnie

 nie patrzeć w niebo

i nie widzieć

więcej niż chciałbyś dać

weź za rękę

nie ciągnij

w dół

***

tam za wybojami

drogi rozchodzą się

bez wytchnienia

z nami zostaje tylko smutek

zazdroszczę górom

że tak stoją

nieruchomi świadkowie życia

nie to co wulkany

kiedy wrą trwoga miesza się z zachwytem

czerpiąc garściami

można się upić

widokiem nagich skał

nad przepaścią 

rozłożyście

rozchodzimy się

jak dąb rozstajny

nie ma znaczenia

czy pójdziesz w prawo

ja w lewo rozłożę koronę

myśli

jak parasol nad naszą sprawą

odrosną na nowo liście

wiosną kiedy się zazieleni

nasz wspólny podzielony dom

przykryje stare rany

dąb nie zabliźni

ale pomieści nas jak

dzieci przytulone do życia

przetrwamy   

poranki

zastały nas
in flagranti
jak zazdrosny mąż
jakby nie mogły znieść myśli że nie zrywamy się
o świcie pędząc nieprzytomnie
kawę pijemy nieśpiesznie
a przytomnie na tyle
żeby zawładnąć każdą chwilą
w której nie ma jeszcze nowej
wiadomości
o końcu świata

upalne opowieści

powstał niejako w reakcji na wiersz kogoś innego 

z dedykacją dla autora inspiracji  

upalne lato trwa

chwilę

a jednak zdążymy powiedzieć więcej

bzdur

niż spodziewaliśmy się kiedykolwiek

wypowiedzieć

wędrowaliśmy dalej niż pielgrzymki

świętych

nie widuje się upalnym latem

dotyka się miejsc

świętszych niż w muzeach Watykanu

kiedy nadejdzie zima

wstyd pamiętać

o lecie lepiej nie wspominać

przy stole

łamiąc się innym opłatkiem

szczęśliwego

gdzieś między prognozą pogody a wynikiem meczu

przeczytam

o masakrze z Orlando

mimochodem

dla lepszego samopoczucia westchnę głęboko

pochwalę widok za oknem

piękno gór dziś urzeka najmocniej

czuję się bezpiecznie

podnosząc wzrok znad lektury 

pomyślę tylko

to był taki cudowny dzień!

portret

wszystko co powiesz będzie jak barwa

i pędzel na płótnie

nie odpowiadam

maluję portret człowieka

nie tak chciałeś wyglądać

tak cię widzę kiedy słucham

jest piękniej niż kiedy 

patrzę

... bezwładność

to jest stan w którym wszystko

dygocze lekko

jak liście osiki w bezwietrzny dzień

choć wokół taki spokój

że nie zakołysze się nawet źdźbło

powieka się nie poruszy

żeby zamknąć oko bolące z braku wilgoci

bo kiedy zamyka oczy widzi

wyraźniej

obrazy których wcześniej nie widziała

a nie zapomni

lekki wietrzyk porusza liśćmi

 wpatrujmy się

w opowieści

pomiędzy

jest gdzieś

między chcę a oddam

za darmo

za uśmiech

za kilka słów nie na temat

za milczenie zaklęte

na zadany temat

za zawód

w malignie

za opamiętanie za późne

za wszystkie chcę kocham nie lubię

za nas i was

między nami

a życiem

radość

i ból

miniaturka (z)ważona

zważę cię jak każde słowo
miarą pełną
garść po garści
od serca

bez-z-bez-za

co dopisać do pustej głowy
żeby nie powiewała na wietrze
jak chorągiewką macham słowami
bez znaczenia
 
oburza mnie wiatr
że widział więcej ode mnie
a mniej mówi
 
co dodać do znaczenia
kiedy brzmi pusto jak głowa
nabita stekiem bzdur

na-znaczenia

daleko do chmur

ścigam twoje myśli aż po źrenice
schowane pod powiekami
półprzymknięte słowa
których nie rozumiem
 
nie zazdrość mi
miejsc w których być nie mogłeś
 
mam swoje ślady na śniegu
trop urwany nagle jak ostatnie zdanie
 
grzeszę
 
kiedy stawiam stopy na wodzie
dla zmyłki
staję się lekka
nieprzejrzysta
 
jakby bos(k)a

idealni

kocham cię

straszyć po nocach kiedy nie możesz spać

patrząc na twoje dłonie staję się

nagle

emocjonalna

czemu nie mówiłeś

że lubisz doliny

mogłam pójść górą

ponad tobą

rozmarzonym

stale mam skłonność

do ciszy

miedzy dzień dobry

a dobranoc

nic

nigdy nie mówiłeś

że nie kochasz 

se-ans-e - dzienniki

nie chce się przyglądać pożądliwie jakby chciała
czegoś grzesznego.  może wszyscy jesteśmy upośledzeni
każdy czegoś nie może, a może
czego nie może bliźni nie chce
patrzeć na seks głodnymi oczami
paralityka, który nawet nie wie, że mu zazdroszczą. nauczyła się
powściągać siłę. język nadal nie umie ujarzmić myśli
tarzają się w błocie niczym wieprze. nie zobaczysz w niej błysku
oka mgnieniem jest
akt marzeniem

* 20 października 2015

zanosi się na dłuższy deszcz - dzienniki

gdyby nie to schowałabym kalosze
przezornie nie pomaluję oczu i nie zgubię chusteczek
z parasolem trudniejsza sprawa
 
dziś już dżentelmeni nie mają butonierek
mają whisky i szkło
dla słabszych - wino
 
i jeśli się postarasz - trochę chęci


 * 3 października 2015

lemingi - dziennik

a może gdybym przeszła jeszcze raz
z kąta w kąt zaglądają okna
z nimi deszcz
październikowa aura
końcem września jeszcze będzie cieplej
informują prognozy i on
z miną szczęśliwego dziecka
ukrywa smutek
który bardziej pasuje do listopada
niż babiego lata 
 
na co dzień jesteśmy poprawni
 
optymistycznie patrzymy w przyszłość
poprawnie nastawieni na sukces
spieramy się o nowe wybory
jakby istniały


* 27 września 2015

o nieomylności ludzkiej i woli boskiej

kiedyś bóg pozwalał wymknąć się duszy
śpiewać z głębi radować byle czym
kiedy bóg ogłuchł
radość stała się zbędna
ludzie z karabinami posiedli boga
i prawo do jego woli

życie zstąpiło niżej niż piekło

z przewodnika po rzeczach podniebnych

może to zależy od kolejności doświadczeń

 ja widzę chmury

ty deszcz

razem brodzimy w kałużach

 skąd tęcze biorą początek

strumieni

wylanych albo wylewających się

rozpinamy się dumie pod łukiem

co wiedzie

rzecz o abstrakcji

noc pohukuje na mnie jak słowa
czasem błyśnie czymś w okno a ja już widzę
blask
oczy
przyklejone do podłogi, ściany , muchy za moimi plecami
byle nie
patrzeć w punkt od którego nie można się
oderwać
słychać
dźwięki które wrastają i stają się tobą
nami
wszystkimi z osobna
głosami pustki księżyca i pełni
poświaty
za światy powiedziesz każdą myśl jaka spocznie
uczepi się tonu
zatonie w pejzażu
by umrzeć
na końcu spojrzenia i dźwięku

re: wróć

teraz piszę bo pora  

na dystans

wyraża się w spojrzeniu

wstecz dzieli nas pustynia

słów potoki

wartkie jak wiosna przecinają

światy na pół

życia tętnią w rytm  kiedy milczę

 przyśpiesza  kiedy używam zbyt wielu

słów mi nie trzeba

żeby nazywać  to co żyje

jest wewnątrz

i kipi

kiedyś wrócę 

reakcja na ...

pani na pewno słyszała?
nie słyszałam.
nie chcę słyszeć. patrzeć
na szczątki na pierwszych stronach
ani czytać setnej teorii rozrywającej każdą z ofiar
na coraz mniejsze kawałki
solidarnie ukamienować każde wspomnienie
ból rozerwać na strzępy
humanitarnie
odczłowieczyć

Migawka VIII

Znów się ogląda. Lękliwie patrzy na kobietę tulącą chłopca.

Już wie, że zamiast bajek szepcze mu do ucha wolę proroka.
Potem. Inne będą zazdrościć.
Z dumą powie: to był mój syn.

Ta druga już nigdy nie będzie sobą.
Z trudem wyszepcze: tam był mój syn.

Inne matki będą płakać.
Z radości. Tym razem.

Migawka IX

narzuć jej płaszcz na zgarbione plecy

nie patrz w twarz

jest jeszcze młoda

choć nie pamięta jak dorosły jej młode

 z lękiem patrzy na roześmiane twarze obcych  

dzieci

i modli się

nie dopuść tym razem

po co więcej smutnych matek na świecie? 

poranno-zimowy praise song

nim nocne mgły

pozwolą słońcu polizać dachy

oślepić szyby

i ogrzać zaczerwienione od zimna nosy

pierwszych przechodniów

zdążymy się ubrać w uśmiechy

i czułe słówka 

***

zachłannie kolekcjonuję dźwięki

darowane jak kwiaty

nie opadną kiedy odejdą

darczyńcy

są jak nagrobki żywych

lokata na sny  

szkic VII

wygląda  jak posąg z obrazu

niby niepiękna

wręcz niedościgła w brzydocie

a śni się

wszystkim postaciom tej sceny brakuje ciepła

malarze bez natchnienia

poszukują piękna gdzie go nie ma

a ona jest

i śni się

włosy jak pawie ogony

w blade oczy

za dnia

kiedy zjawia się w przedpokoju

nie wie co dalej

powtarzasz:  siadaj

nie działa na odległość

potrzebuje wzroku

żeby rozpalić światło trzeba iskry

a obraz stygnie

choć nie było o tym ani słowa

już po

zimowy obrazek

Widzę jak idzie.

Nie mogę się powstrzymać. To wrażenie staje się jak obraz na płótnie.

Ona podziwia. Ja się dziwię, że nadal można tak patrzeć na zwykłe rzeczy.

Właściwie zwyczajne.  Jak dom. Murowany. Malowany na biało lata temu.

Na tle świeżego śniegu widać wyraźniej.

Gładki pień zdaje się wypiękniał od wczoraj. Już się otrząsnął.

Nie mam mu za złe. Ma własny urok. Po co mu śnieg do ozdoby?

Co innego gałęzie. Lubią się stroić. Im mniejsza, tym chętniej się chwali nową bielą.

Zazdrosny wiatr.

Mróz to  artysta. Dziś się popisał.

Klaszczę w podziwie. Zapomniałam o strząsaniu.

Już sobie poszła.

Nie wiem czy się uśmiechała.  

słowa jak stare dzieje

najpierw

słowo staje się wężem

gładko wsuwa miedzy język a ucho

i spływa

chwilę trzepocze rzęsami

szybciej

trzepotanie przechodzi w histerię

drapanie w gardle

drga

jabłko Adama  

nie wypuści już więcej

słowo nabiera znaczeń jakich nie miało
kiedy się znajdą

z czyjejś galerii szkiców

szkic 1
on. idzie przodem
w dłoni kij
milczy
jego mowa rozczula

szkic 2
patrzy
słowo układa się w obraz
ulubiony

szkic 3
ona.
całuje go w policzek
przytula się jak kotka
z niewidzącym wzrokiem
mogłaby przysiąc że tak było

szkic 4
kiedy milczą
sok z winogron ścieka między palcami
trwa rozmowa

szkic 5
sen na jawie
z głową na wietrze
ból zmienia pamięć
czas schodzić
trudniej

szkic 6
solą dnia jest tęsknota
szkic słowem
przywraca znaczenia

wulkanicznie

prawdziwe rozmowy rozdzierają słowa na pół

stare rany długo się bliźnią

nawet jeśli godzimy się kochać

pół na pół

dziś jest wspólne

jutro nie nasze

marzną mi stopy

nieogrzane dłonie stracą moc

mam chłodną głowę

a jednak wrze lawa słów

pod pozorem

Słowa

wypuszczam

jak dzieci

na wiatr  

wracają całkiem inne 

górska impresja

jak dotknąć słowem czego dotyka oko
myśli pozwolić
przemknąć szczytem
niezauważonej tęsknoty
załamać głos jak łamie się dzień
na noc
i zejść
nie czując żalu

nie-pogody

czasem myślę

że czas już wyjść z siebie

mogłabym się rozdzielić na czworo

jak  włos

wtedy ty byłbyś tutaj

ja

szybciej

tam

zmieniałabym każde słowo w burzę

z łoskotem

niczym słoneczny dzień w niepogodę

na cztery ręce

łatwiej uważać kiedy przechodzi 

obok nas jakaś aura

pogodę ducha zawdzięczam sztormom

oczyszczam myśli kiedy mówię

za dużo   

sculptura

człowieka się rodzi z kamienia

i ciosa póki starcza

na starość treść przerasta

kiedy pęknie forma

proch się przesypie

w ostatnich

fidiaszy

bez-drożnie

nie odchodzę
od siebie stawiam proste
pytania o drogę

można chodzić
jak po wodzie
byle z wiarą

na lepsze potem
teraz
nie wiem

***

znamy się jakbyśmy mieli po sto lat

może wcale

nie wychodziliśmy

po nikogo

  

coming back is sometimes rewarding

Malinka :)

...

gdybyś chciał
mogłabym się gniewać
albo przebaczać
każdego dnia

a najlepiej się godzić
i głodzić

wieczornik mo-mentalny

do ogrodu wchodzą tylnym wejściem
żeby zaskoczenie było większe
kopią dołki
w pamięci zostają
zapachy
jak obrazy
zbierane w białe kiście

zaniosę do domu

w zapomnieniu pomoże dźwięk
kosy żnącej trawę
tuż przy drodze

stoją domy

gwarne
pod wieczór kwilą jak ptaki
przed snem
jakby chciały to wszystko usłyszeć
co bełkoczą tłuste grille do piwa

...

zamykam oczy
i widzę
z tyłu głowy
wychodzą nieproszeni goście

stare zjawy wyjadają ziarno

psują
świąteczny ogród 

kwitnie

boję się
kiedy cię widzę
gotowego na wszystko

skłonność

kiedy
opowieści o życiu
częściej smucą niż cieszą

ciszy
pozwalam wybrzmieć
po swojemu

deszczom wypadać
do utraty chmur

wyszumieć wiatrom
w twarz
krzyczeć tylko kiedy wyją
najmocniej
kochać
słońce

złapane w biegu

dźwięki
rosną w uszach
pełno mam słów
ptaków
szumów rzek

już nie umiem rozróżnić

które są moje
twoje

zrastamy się

w słowach
na wietrze
łapiemy ukryte

znaczenia
splatają się w ciszę

ślimaki

goniliśmy się
w myślach
ścigały nas
jeszcze długo nim zniknęliśmy
sobie
z oczu
wyczytałam cię innym

niż byłeś

tryptyk istotny

1.

kiedy myślę o starości

potrzebuję twoich oczu

przywołują obrazy

nie twoje pamięci

czarno-białe

zatarte kontury

oczy

serce pełne łez

a nie uronią kropli

gorycz

oswaja się powoli

oszczędza na później

na lata

na niezapominanie

 2.

kiedy myślę o starości

pamiętam jej włosy splątane w ogon

niebieski fartuch w drobne kwiaty

i lekki grymas w kąciku

ust

nie otwierała bez powodu

ja nie pytałam

3. 

kiedy znów myślę o starości chcę być nią

kiedy się uśmiechała

jakby znała tajemnicę

dziś nie mogę sobie przypomnieć

czemu nie pytałam

tylko mi tu nie podskakuj

jeszcze nie pora

do nieba

nie podskoczysz

talent podrapany w pięty

pójdzie ostatni

wers wersowi nie równy

celnością słowa zabija się

(w) ptaki

strzelam z procy

nim znów się zagnieżdżą  

w jego myślach 

wikłacze

mnie

został podziw 

Post scriptum

mglistym świtem trudniej się zbierać

w sobie łatwiej 

mgły nawijać na rzęsy

gonić myśli

brzegiem wczorajszych zapomnień

  

kiedy początek jest jak koniec

nie wiem

co powiedzieć żeby nie przestraszyć

cieni 

O prognozach dowiaduję się ostatnia

jak w prognozach

śnieg muska szybę od zachodu jakby narodził się ze skłonnością  

podstarzałego sąsiada

widuję

obu tak samo

nadal trochę majaczę

przedzieram się przez światy zaszczepione

a porzucone z niewygody

poglądów na życie lepiej uczę się z jawy

własny sen można dzielić na czworo

o włos

przechadzać się dalej

pytać o sens

czy szukać skarbu

z pominięciem

Letnie zachwyty upycham w sobie niczym głodne dziecko. Byle więcej.
Chowam na potem. Chłodne dni przepuszczam
przez palce. Lekkomyślnie. Tulę poduszki. Na dobranoc wmawiam im
miękkość. Zapach. Słońce w oczy i radość.

Zimy zapomina się sprawniej.

strzępienie frazy na gładkim języku

jak tu pisać długie wiersze, skoro nie można nauczyć się życia
całą szerokością frazy przyglądam się
z boku jest inaczej
czuje oddech zza

tęsknię

tym co wydłuża noce
w wyobraźni maluję siebie
podstawiam do wzoru
na ja- ty

mylę algorytm

kołysanka druga

bo przecież śpisz a mówisz do mnie
choć obraz mąci ci się znów

czy tą dziewczynką to ja byłam
czy tylko ona była mną

a potem nikt już nie wie
gdzie się łóżka kończy wiotki brzeg
ja sypiam nago ona nie

mijamy się

jest dzień

Kołysanka dla ...

już zamknij oczy
proszę śnij
gdy chmury kłębią się nad światem
jak ślepcy we mgle ciągle iść
usiądźmy nim się zerwie czas

nim kiepską nicią szyte dni
pękną tam gdzie się raj nie przyśni

zapłaczmy czasem lecz nie dziś
niech życie się w mozaikę składa


ja muszę w swoją stronę iść
więc niebo nam się ciągle zmienia

Migawka IV

- Dziwny - przemyka mi nagle przez głowę - tutaj wszyscy jesteśmy.

Zawsze znajdę sobie jednak kogoś.
- Kozioł ofiarny - podkpiwa czasem mój towarzysz.

Zamyślam się. Wymyślam mu życiorys. Historię życia w epizodach.
Ma niewiarygodnie długie i chude stopy.
- Skąd on się tu wziął? Jakby spadł ze starego obrazu. Pamiętam taki. Właściwie to było zdjęcie, ale co za różnica. Stare, czarno-białe.
- Tak, musiał się wziąć z tego zdjęcia.

-Kto?On? - pyta mój towarzysz kiwając znacząco głową.
Słowacki góral odwraca się i odchodzi. Niech idzie.

Mój wzrok wypala mu dziury w czaszce. Odwraca się, jakby z lękiem.
"Jeszcze mnie spotka" może brzmieć jak zemsta.

to nie będzie miłosny list

zaśmiewaliśmy się do łez. spochmurniało. teraz
bolą mnie oczy
po wypłukanym szczęściu ani śladu. mrucz mi stale o
wietrze w koronach. i o słońcu o każdej porze roku.

pod twoim niebem tak często nie pada. ożywiam się
jak potok stale wpływam na losy
sprawców nieszczęść z zapomnianych rysunków
i szczęść, którym niepotrzebne fotografie.

spotkania

1.
spotkaj się ze mną
poczekam
w pół drogi
usiądę

do stołu pójdziemy już razem

2.
spotkam się z tobą
w połowie stołu
zostawię ci wiadomość

że jestem

kiedy wyciągniesz dłoń
możesz brać do syta
tylko nie odchodź
wiecznie głodny

prasówka na koniec dnia

patrzę na jego usta kiedy opowiada mi wszystkie okropności dnia
o zachodzie słońca
krzywi się na dźwięk słowa
matka
świdruje mi uszy
nie chcę słyszeć

marzę o bramach raju w których starzeje się Zorn
a Śmietanę tuli czarny Orfeusz

i już nie wiem czy mam prawo uśmiechać się ze szczęścia

rozmyślnie

nie pamiętam kiedy kończy się lato
tylko, że początek był gorący jak moja głowa
kiedy wchłaniam całą wilgoć poranka
pęcznieję niczym myśli nad ranem

potem znów upał
odchodzi powoli
aż nad potok
występujących z brzegów golasów

przemykam obok
z poczuciem ulgi
mogę uciec
od ciągłego pamiętania żeby chronić głowę

od kapeluszy

pustynny chorał

chorzej brzmi
niż pacierze

nie-znacz(e)nie

słabsze są tylko znaczenia a może
mówię mniej niż

zwykle
nie wystarczało za nie
tak za tak

teraz blednę

(o)powieść inspirowana)

mów do mnie

deszczem
popiołów

łoskotem maszyn nie zachwalaj
życia
nie da się wrócić wrakom

ludzi

wypatruj na pustkowiach
zatkaj uszy
na wysypisku

zdzieraj rdzę
z pozłacanych cacek

posłuchaj jak śpiewam

dom mam w głowie
posłuchaj
jak stawiam mury

bezszelestnie

okna i drzwi wypatrzę czekając
na powrót

gdy nie ma wyjścia

miniaturka nieostrożna

rozbija się o brzeg jak nierozważna  mewa
pozorny spokój
wokół
zakłóca krzyk

bez tytułu

łatwiej napisać wiersz
niż milczeć o tym
czego nie można nazwać

zbiorowa dyskrecja nie nazywa winnych
zamilczmy

namacalnik

nie dotykaj

chmur w deszczu

palą

oczy po każdym zetknięciu ze słońcem

skrzą

słaby wzrok  na nieprzejrzyste myśli

zmienia w mokradła

po wyschnięciu  zostają bruzdy

 czołem biegnie ślad mądrości

bez zastosowania

obraz przywiera jak zapach do ciała

zostaje

w szczelinach skrapla się w martwe morza

nie dotykaj

słonych wód  

poczekaj na mnie za drzwiami

Bo kiedy już wejdziesz, potkniesz się. O jazz.
O walizki. O tak zwane doświadczenie życiowe,
biografię Chanel. O Pawlikowską w podróży. I jazz.

Nim usiądziesz do stołu, zapomnisz. Zamilczę
cię. Przy kawie podam rękę.
Pójdziemy razem. Poprzez deser. Zapatrzę cię.
Zapatrzę się.

Możemy się nigdy nie dowiedzieć.
Początek to był, czy koniec.

niedostępnik

nie dowierzam

ten szept
zaczyna się inaczej

w tysiącu myśli
rośnie w siłę
przenikliwą jak przedwieczorne słońce
między konarami
na-przestrzał
o zachodzie
perli się w dźwiękach

nie powiem

podskórnik

na ojców nie ma mocnych
córek szelek synów twardych krzeseł
słów

biorą się

znikąd silą na gest uścisk
nie zelży z czasem

poluzuje

skrawki

niedobrze jest sobie

odmawiać pacierz

trzy razy dziennie zapożyczać

cudzych słów

nie znając  znaczeń 

nu-clear

jeszcze świat
jak świt
się ociąga

odwleka chwilę w której runie

wszystko

co było
nieistotne

kiedy zapalają się wrogom oczy
(s)przeciw




http://www.youtube.com/watch?v=u00aCped_Gs&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w

z okazji zimowej wiosny ...

http://www.youtube.com/watch?v=p4l7HolE0QA&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w&feature=mh_lolz

póki co

jest w czerni chmur jakiś niepokój

nieswój nastrój nocnych latawic

ze snami na własność

gonią w pętelkę

góra dół

góra dół

która szybsza weźmie więcej

od życia niezliczonych

wrażeń pustych

pełnych nie-pokoi

dla kontrastu

czas na brzegu szklanki tkwi póki co

czas do biegu

a luty się kończy niemrawo

zimno

może wstrząsnąć ciałem póki co

radość rankiem nie wschodzi nam spoza chmur

http://www.youtube.com/watch?v=URMmUpqt-Pc&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w

być

jak w równoległe światy

kiedy wkrada się do mnie smutek

 jestem

w na-stroju pierwszej ewy

chcę być

na miarę siedmiu cudów

na każdy rok przestępny wielka miłość

nie zamykaj

oczu

nie mogę oderwać     

nie pozwól umrzeć z tęsknoty 

na granicy smutku
jest dzień

kiedy umiera przyjaciel

póżniej już tylko czas

jak wieczorne mgły
zabiera żywe wspomnienia

Podstępnik

Najpierw mruczenie. Murmurando na jeden.
Na dwa. I struna. Nie pęka.
Spojrzenie. Cieszy oczy. I trwa.

Trzeszczy. Sypiemy się
jak cienkie szkło. Za późno by ukryć.
Cokolwiek.

bo gdy się milczy apetyt rośnie wilczy*

a o tej porze się milczy porannymi mgłami
nad górami wieszczą niezłą pogodę
ducha można uciszyć śpiewem
ptaków pierwszy krzyk
o poranku modlą się o dobry dzień

apetyt wzmaga się
z każdym skrzypnięciem buta

*J.Kofta

mżawka z migawki

zimą częściej myśli rozpływają się
we mgle. poranki bywają niepewne dnia.
jeszcze nie wiedzą jak długo pozostać.
za chmurą jakiś świat się nie budzi. potem. wrzask

słońca prosto w oczy. zamykasz zamiast mrużyć
powieki. opadną. zawisną jak czapy śniegu
na świerkach. nie strząsaj. śnić się będą wczesne wiosny.
zielenie w głowie. w środku. w bieli.
wybieli się dziś. i wczoraj.

wyłamuję się z siebie

kołek po kołku, myśl po słowie

miałam być inna
 a nie jestem

sobą

rzucam się

nie oferuję drugich policzków

ani szaty

zakładam, że wyjdę

na ludzi opłaca się

nie oglądać   

tajemnica

ta moja cisza w której widzę inaczej
pachnie jak szczyt górski
o świcie urzeka
flirtuje ze mną od lat

a teraz kiedy już o niej tyle wiem
mogę tu zostać
lub odejść

pójdzie ze mną

post factum o końcu bez końca

Na koniec powinniśmy się wzywać.
Dzień czy noc – nie robi różnicy. Tylko
światło. Potrzeba więcej światła, żeby nie ogłaszać końców świata
kiedy popadnie. To tak dezorganizuje walki, że miałoby się ochotę
przestać; ba czasem nawet pogodzić z losem.

Ale my nie jesteśmy dla takich końców. Bo kiedy już nadejdzie ten nasz, właściwy;
pewnie nikt nie zauważy. Byli. Nie ma. Co za różnica?
Kiedy media pokażą zdjęcia, będą następne.

tu nie ma raju. nie będzie

nie wystarczy już, że nie nazywamy się adam i ewa?

grzeszymy nawet bardziej. nie ma kłamstwa. niepełna prawda 

usprawiedliwia.  pożądanie. nikt sobie nie zaprząta głowy małymi grzechami 

na koniec świata. wystarczy być dość dobrym.

byliśmy. niebyt dobrzy. w ogóle byliśmy, a to dziś 

takie wyzwanie.

razem.  osobno przeżywamy zachwyty. nad poezją 

strzępimy języki. kajamy się za brak słów. pięknych. nas 

już nie będzie. po końcu świata zostanie: ty. ja.

all- śnienia

zdarzają się

takie rzeczy tak nagłe jak olśnienia

choć przychodzą nie w czasie

za późno dowiadujemy się przepowiedni  

to jak głową w mur

dziś wiem

jutro sobie nie przypomnę

chcę wierzyć

że cokolwiek jest zmieni się

pokryje kurzem

kurze łapki będą odstraszać

od lustra odchodząc nadal nie wiem 

wiem - słowo jak krem

bywa
że rozmowa jest jak przechadzka
pustymi ulicami
nie zapuszczam się broń boże
gdzieś w głąb
znaczeń

ledwie muskam
bezpiecznie nie drążyć
nie wypłynie nic gdy nie ma głębi
gładka gadka

ledwie grymas świadczy przeciw
zatrzepocze
zaświergocze

będzie rajsko




*G. Turnau

http://www.youtube.com/watch?v=vmiWlg29Azo&feature=BFa&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w 

„…biorę się za słowo jak za chleb”

kiedy wracam do siebie
kroję pajdy
oddzielam miękkość od skórki
przywieram
raz do jednej to do drugiej strony

nie przełknę brzmień
nim same wejdą
rozmieszkają się we mnie

ponasycają głód

zatapianie

nie zasypia
to co w głowie
nie można wierzyć
we wszystko ubiera się cisza

bębnią
słowa jak ulewny deszcz
bez znaczenia
dla słów
dźwięki nie różnią się
melodią zatapia się światy
zlewa w jedno

nieistnienie

zapewnienia nie-pewne

dziwne myśli
raz po raz
prześladują tę przestrzeń w której
pustka
wywiera największy wpływ na ego
logiczne

bez podstaw do tez czy twierdzeń
nic na pewno

to się zdarzy co może
a niedobrze że wiesz gdzie się kończy 

M. nie śnią się spadochrony

śpiewa że jesteś

echo echo

kamykiem w okno

otwarte na wschód

słońca nie może zobaczyć

ślepiec

laską wypatrzy krawężnik

wężyk-iem

spada budzi się z krzykiem

ykiem ykiem

jest tylko trochę 

niema

nie ma

znaczenia

że cię zna

kiedy krzyczy

M. nie śnią się spadochrony

śpiewa że jesteś

echo echo

kamykiem w okno

otwarte na wschód

słońca nie może zobaczyć

ślepiec

laską wypatrzy krawężnik

wężykiem

spada budzi się z krzykiem

ykiem ykiem

jest tylko trochę ochę ochę

niema

nie ma

znaczenia

zna mnie

długo krzyczy 

rozstroje

czekanie to absurd
ręce swoje
nogi swoje
a głowa

moja czy nie
co za różnica o tej porze

sto wymachów
pompki brzuszki przysiady
i znów głowa

boli
że nie mam więcej tam
mniej tu

coś na koncie
trochę w głowie
lat
więcej czy mniej
taka dola

gdybym była a nie jestem


trochę obca

jesiennie ...

brodzimy
jakby nie było żadnej głębi
im szerzej się rozdrapuje
tym więcej

ziemi pod paznokciami
tkwią drzazgi
w sercu

z wierzchu
strojni w cudze barwy
opadamy

z sił

Anna milczy do J. na temat

właśnie nie powiedzieli sobie
żadnego tak
choć nie byłoby naturalniej w tej sytuacji

czas na sny
przychodzi niespodziewanie
ani szybko
ani się nie spóźnia

jakby się dziwił
jak można tyle o sobie
do siebie

i nic

a mimo to popsuć
nocne opowieści