wulkanicznie

prawdziwe rozmowy rozdzierają słowa na pół

stare rany długo się bliźnią

nawet jeśli godzimy się kochać

pół na pół

dziś jest wspólne

jutro nie nasze

marzną mi stopy

nieogrzane dłonie stracą moc

mam chłodną głowę

a jednak wrze lawa słów

pod pozorem

Słowa

wypuszczam

jak dzieci

na wiatr  

wracają całkiem inne 

górska impresja

jak dotknąć słowem czego dotyka oko
myśli pozwolić
przemknąć szczytem
niezauważonej tęsknoty
załamać głos jak łamie się dzień
na noc
i zejść
nie czując żalu

nie-pogody

czasem myślę

że czas już wyjść z siebie

mogłabym się rozdzielić na czworo

jak  włos

wtedy ty byłbyś tutaj

ja

szybciej

tam

zmieniałabym każde słowo w burzę

z łoskotem

niczym słoneczny dzień w niepogodę

na cztery ręce

łatwiej uważać kiedy przechodzi 

obok nas jakaś aura

pogodę ducha zawdzięczam sztormom

oczyszczam myśli kiedy mówię

za dużo   

sculptura

człowieka się rodzi z kamienia

i ciosa póki starcza

na starość treść przerasta

kiedy pęknie forma

proch się przesypie

w ostatnich

fidiaszy

bez-drożnie

nie odchodzę
od siebie stawiam proste
pytania o drogę

można chodzić
jak po wodzie
byle z wiarą

na lepsze potem
teraz
nie wiem

***

znamy się jakbyśmy mieli po sto lat

może wcale

nie wychodziliśmy

po nikogo

  

coming back is sometimes rewarding

Malinka :)

...

gdybyś chciał
mogłabym się gniewać
albo przebaczać
każdego dnia

a najlepiej się godzić
i głodzić

wieczornik mo-mentalny

do ogrodu wchodzą tylnym wejściem
żeby zaskoczenie było większe
kopią dołki
w pamięci zostają
zapachy
jak obrazy
zbierane w białe kiście

zaniosę do domu

w zapomnieniu pomoże dźwięk
kosy żnącej trawę
tuż przy drodze

stoją domy

gwarne
pod wieczór kwilą jak ptaki
przed snem
jakby chciały to wszystko usłyszeć
co bełkoczą tłuste grille do piwa

...

zamykam oczy
i widzę
z tyłu głowy
wychodzą nieproszeni goście

stare zjawy wyjadają ziarno

psują
świąteczny ogród 

kwitnie

boję się
kiedy cię widzę
gotowego na wszystko

skłonność

kiedy
opowieści o życiu
częściej smucą niż cieszą

ciszy
pozwalam wybrzmieć
po swojemu

deszczom wypadać
do utraty chmur

wyszumieć wiatrom
w twarz
krzyczeć tylko kiedy wyją
najmocniej
kochać
słońce

złapane w biegu

dźwięki
rosną w uszach
pełno mam słów
ptaków
szumów rzek

już nie umiem rozróżnić

które są moje
twoje

zrastamy się

w słowach
na wietrze
łapiemy ukryte

znaczenia
splatają się w ciszę

ślimaki

goniliśmy się
w myślach
ścigały nas
jeszcze długo nim zniknęliśmy
sobie
z oczu
wyczytałam cię innym

niż byłeś

tryptyk istotny

1.

kiedy myślę o starości

potrzebuję twoich oczu

przywołują obrazy

nie twoje pamięci

czarno-białe

zatarte kontury

oczy

serce pełne łez

a nie uronią kropli

gorycz

oswaja się powoli

oszczędza na później

na lata

na niezapominanie

 2.

kiedy myślę o starości

pamiętam jej włosy splątane w ogon

niebieski fartuch w drobne kwiaty

i lekki grymas w kąciku

ust

nie otwierała bez powodu

ja nie pytałam

3. 

kiedy znów myślę o starości chcę być nią

kiedy się uśmiechała

jakby znała tajemnicę

dziś nie mogę sobie przypomnieć

czemu nie pytałam

tylko mi tu nie podskakuj

jeszcze nie pora

do nieba

nie podskoczysz

talent podrapany w pięty

pójdzie ostatni

wers wersowi nie równy

celnością słowa zabija się

(w) ptaki

strzelam z procy

nim znów się zagnieżdżą  

w jego myślach 

wikłacze

mnie

został podziw 

Post scriptum

mglistym świtem trudniej się zbierać

w sobie łatwiej 

mgły nawijać na rzęsy

gonić myśli

brzegiem wczorajszych zapomnień

  

kiedy początek jest jak koniec

nie wiem

co powiedzieć żeby nie przestraszyć

cieni 

O prognozach dowiaduję się ostatnia

jak w prognozach

śnieg muska szybę od zachodu jakby narodził się ze skłonnością  

podstarzałego sąsiada

widuję

obu tak samo

nadal trochę majaczę

przedzieram się przez światy zaszczepione

a porzucone z niewygody

poglądów na życie lepiej uczę się z jawy

własny sen można dzielić na czworo

o włos

przechadzać się dalej

pytać o sens

czy szukać skarbu

z pominięciem

Letnie zachwyty upycham w sobie niczym głodne dziecko. Byle więcej.
Chowam na potem. Chłodne dni przepuszczam
przez palce. Lekkomyślnie. Tulę poduszki. Na dobranoc wmawiam im
miękkość. Zapach. Słońce w oczy i radość.

Zimy zapomina się sprawniej.

strzępienie frazy na gładkim języku

jak tu pisać długie wiersze, skoro nie można nauczyć się życia
całą szerokością frazy przyglądam się
z boku jest inaczej
czuje oddech zza

tęsknię

tym co wydłuża noce
w wyobraźni maluję siebie
podstawiam do wzoru
na ja- ty

mylę algorytm

kołysanka druga

bo przecież śpisz a mówisz do mnie
choć obraz mąci ci się znów

czy tą dziewczynką to ja byłam
czy tylko ona była mną

a potem nikt już nie wie
gdzie się łóżka kończy wiotki brzeg
ja sypiam nago ona nie

mijamy się

jest dzień

Kołysanka dla ...

już zamknij oczy
proszę śnij
gdy chmury kłębią się nad światem
jak ślepcy we mgle ciągle iść
usiądźmy nim się zerwie czas

nim kiepską nicią szyte dni
pękną tam gdzie się raj nie przyśni

zapłaczmy czasem lecz nie dziś
niech życie się w mozaikę składa


ja muszę w swoją stronę iść
więc niebo nam się ciągle zmienia

Migawka IV

- Dziwny - przemyka mi nagle przez głowę - tutaj wszyscy jesteśmy.

Zawsze znajdę sobie jednak kogoś.
- Kozioł ofiarny - podkpiwa czasem mój towarzysz.

Zamyślam się. Wymyślam mu życiorys. Historię życia w epizodach.
Ma niewiarygodnie długie i chude stopy.
- Skąd on się tu wziął? Jakby spadł ze starego obrazu. Pamiętam taki. Właściwie to było zdjęcie, ale co za różnica. Stare, czarno-białe.
- Tak, musiał się wziąć z tego zdjęcia.

-Kto?On? - pyta mój towarzysz kiwając znacząco głową.
Słowacki góral odwraca się i odchodzi. Niech idzie.

Mój wzrok wypala mu dziury w czaszce. Odwraca się, jakby z lękiem.
"Jeszcze mnie spotka" może brzmieć jak zemsta.

to nie będzie miłosny list

zaśmiewaliśmy się do łez. spochmurniało. teraz
bolą mnie oczy
po wypłukanym szczęściu ani śladu. mrucz mi stale o
wietrze w koronach. i o słońcu o każdej porze roku.

pod twoim niebem tak często nie pada. ożywiam się
jak potok stale wpływam na losy
sprawców nieszczęść z zapomnianych rysunków
i szczęść, którym niepotrzebne fotografie.

spotkania

1.
spotkaj się ze mną
poczekam
w pół drogi
usiądę

do stołu pójdziemy już razem

2.
spotkam się z tobą
w połowie stołu
zostawię ci wiadomość

że jestem

kiedy wyciągniesz dłoń
możesz brać do syta
tylko nie odchodź
wiecznie głodny

prasówka na koniec dnia

patrzę na jego usta kiedy opowiada mi wszystkie okropności dnia
o zachodzie słońca
krzywi się na dźwięk słowa
matka
świdruje mi uszy
nie chcę słyszeć

marzę o bramach raju w których starzeje się Zorn
a Śmietanę tuli czarny Orfeusz

i już nie wiem czy mam prawo uśmiechać się ze szczęścia

rozmyślnie

nie pamiętam kiedy kończy się lato
tylko, że początek był gorący jak moja głowa
kiedy wchłaniam całą wilgoć poranka
pęcznieję niczym myśli nad ranem

potem znów upał
odchodzi powoli
aż nad potok
występujących z brzegów golasów

przemykam obok
z poczuciem ulgi
mogę uciec
od ciągłego pamiętania żeby chronić głowę

od kapeluszy

pustynny chorał

chorzej brzmi
niż pacierze

nie-znacz(e)nie

słabsze są tylko znaczenia a może
mówię mniej niż

zwykle
nie wystarczało za nie
tak za tak

teraz blednę

(o)powieść inspirowana)

mów do mnie

deszczem
popiołów

łoskotem maszyn nie zachwalaj
życia
nie da się wrócić wrakom

ludzi

wypatruj na pustkowiach
zatkaj uszy
na wysypisku

zdzieraj rdzę
z pozłacanych cacek

posłuchaj jak śpiewam

dom mam w głowie
posłuchaj
jak stawiam mury

bezszelestnie

okna i drzwi wypatrzę czekając
na powrót

gdy nie ma wyjścia

miniaturka nieostrożna

rozbija się o brzeg jak nierozważna  mewa
pozorny spokój
wokół
zakłóca krzyk

bez tytułu

łatwiej napisać wiersz
niż milczeć o tym
czego nie można nazwać

zbiorowa dyskrecja nie nazywa winnych
zamilczmy

namacalnik

nie dotykaj

chmur w deszczu

palą

oczy po każdym zetknięciu ze słońcem

skrzą

słaby wzrok  na nieprzejrzyste myśli

zmienia w mokradła

po wyschnięciu  zostają bruzdy

 czołem biegnie ślad mądrości

bez zastosowania

obraz przywiera jak zapach do ciała

zostaje

w szczelinach skrapla się w martwe morza

nie dotykaj

słonych wód  

poczekaj na mnie za drzwiami

Bo kiedy już wejdziesz, potkniesz się. O jazz.
O walizki. O tak zwane doświadczenie życiowe,
biografię Chanel. O Pawlikowską w podróży. I jazz.

Nim usiądziesz do stołu, zapomnisz. Zamilczę
cię. Przy kawie podam rękę.
Pójdziemy razem. Poprzez deser. Zapatrzę cię.
Zapatrzę się.

Możemy się nigdy nie dowiedzieć.
Początek to był, czy koniec.

niedostępnik

nie dowierzam

ten szept
zaczyna się inaczej

w tysiącu myśli
rośnie w siłę
przenikliwą jak przedwieczorne słońce
między konarami
na-przestrzał
o zachodzie
perli się w dźwiękach

nie powiem

podskórnik

na ojców nie ma mocnych
córek szelek synów twardych krzeseł
słów

biorą się

znikąd silą na gest uścisk
nie zelży z czasem

poluzuje

skrawki

niedobrze jest sobie

odmawiać pacierz

trzy razy dziennie zapożyczać

cudzych słów

nie znając  znaczeń 

nu-clear

jeszcze świat
jak świt
się ociąga

odwleka chwilę w której runie

wszystko

co było
nieistotne

kiedy zapalają się wrogom oczy
(s)przeciw




http://www.youtube.com/watch?v=u00aCped_Gs&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w

z okazji zimowej wiosny ...

http://www.youtube.com/watch?v=p4l7HolE0QA&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w&feature=mh_lolz

póki co

jest w czerni chmur jakiś niepokój

nieswój nastrój nocnych latawic

ze snami na własność

gonią w pętelkę

góra dół

góra dół

która szybsza weźmie więcej

od życia niezliczonych

wrażeń pustych

pełnych nie-pokoi

dla kontrastu

czas na brzegu szklanki tkwi póki co

czas do biegu

a luty się kończy niemrawo

zimno

może wstrząsnąć ciałem póki co

radość rankiem nie wschodzi nam spoza chmur

http://www.youtube.com/watch?v=URMmUpqt-Pc&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w

być

jak w równoległe światy

kiedy wkrada się do mnie smutek

 jestem

w na-stroju pierwszej ewy

chcę być

na miarę siedmiu cudów

na każdy rok przestępny wielka miłość

nie zamykaj

oczu

nie mogę oderwać     

nie pozwól umrzeć z tęsknoty 

na granicy smutku
jest dzień

kiedy umiera przyjaciel

póżniej już tylko czas

jak wieczorne mgły
zabiera żywe wspomnienia

Podstępnik

Najpierw mruczenie. Murmurando na jeden.
Na dwa. I struna. Nie pęka.
Spojrzenie. Cieszy oczy. I trwa.

Trzeszczy. Sypiemy się
jak cienkie szkło. Za późno by ukryć.
Cokolwiek.

bo gdy się milczy apetyt rośnie wilczy*

a o tej porze się milczy porannymi mgłami
nad górami wieszczą niezłą pogodę
ducha można uciszyć śpiewem
ptaków pierwszy krzyk
o poranku modlą się o dobry dzień

apetyt wzmaga się
z każdym skrzypnięciem buta

*J.Kofta

mżawka z migawki

zimą częściej myśli rozpływają się
we mgle. poranki bywają niepewne dnia.
jeszcze nie wiedzą jak długo pozostać.
za chmurą jakiś świat się nie budzi. potem. wrzask

słońca prosto w oczy. zamykasz zamiast mrużyć
powieki. opadną. zawisną jak czapy śniegu
na świerkach. nie strząsaj. śnić się będą wczesne wiosny.
zielenie w głowie. w środku. w bieli.
wybieli się dziś. i wczoraj.

wyłamuję się z siebie

kołek po kołku, myśl po słowie

miałam być inna
 a nie jestem

sobą

rzucam się

nie oferuję drugich policzków

ani szaty

zakładam, że wyjdę

na ludzi opłaca się

nie oglądać   

tajemnica

ta moja cisza w której widzę inaczej
pachnie jak szczyt górski
o świcie urzeka
flirtuje ze mną od lat

a teraz kiedy już o niej tyle wiem
mogę tu zostać
lub odejść

pójdzie ze mną

post factum o końcu bez końca

Na koniec powinniśmy się wzywać.
Dzień czy noc – nie robi różnicy. Tylko
światło. Potrzeba więcej światła, żeby nie ogłaszać końców świata
kiedy popadnie. To tak dezorganizuje walki, że miałoby się ochotę
przestać; ba czasem nawet pogodzić z losem.

Ale my nie jesteśmy dla takich końców. Bo kiedy już nadejdzie ten nasz, właściwy;
pewnie nikt nie zauważy. Byli. Nie ma. Co za różnica?
Kiedy media pokażą zdjęcia, będą następne.

tu nie ma raju. nie będzie

nie wystarczy już, że nie nazywamy się adam i ewa?

grzeszymy nawet bardziej. nie ma kłamstwa. niepełna prawda 

usprawiedliwia.  pożądanie. nikt sobie nie zaprząta głowy małymi grzechami 

na koniec świata. wystarczy być dość dobrym.

byliśmy. niebyt dobrzy. w ogóle byliśmy, a to dziś 

takie wyzwanie.

razem.  osobno przeżywamy zachwyty. nad poezją 

strzępimy języki. kajamy się za brak słów. pięknych. nas 

już nie będzie. po końcu świata zostanie: ty. ja.

all- śnienia

zdarzają się

takie rzeczy tak nagłe jak olśnienia

choć przychodzą nie w czasie

za późno dowiadujemy się przepowiedni  

to jak głową w mur

dziś wiem

jutro sobie nie przypomnę

chcę wierzyć

że cokolwiek jest zmieni się

pokryje kurzem

kurze łapki będą odstraszać

od lustra odchodząc nadal nie wiem 

wiem - słowo jak krem

bywa
że rozmowa jest jak przechadzka
pustymi ulicami
nie zapuszczam się broń boże
gdzieś w głąb
znaczeń

ledwie muskam
bezpiecznie nie drążyć
nie wypłynie nic gdy nie ma głębi
gładka gadka

ledwie grymas świadczy przeciw
zatrzepocze
zaświergocze

będzie rajsko




*G. Turnau

http://www.youtube.com/watch?v=vmiWlg29Azo&feature=BFa&list=FLPG_ggDNkfgczWb39kP-J1w 

„…biorę się za słowo jak za chleb”

kiedy wracam do siebie
kroję pajdy
oddzielam miękkość od skórki
przywieram
raz do jednej to do drugiej strony

nie przełknę brzmień
nim same wejdą
rozmieszkają się we mnie

ponasycają głód

zatapianie

nie zasypia
to co w głowie
nie można wierzyć
we wszystko ubiera się cisza

bębnią
słowa jak ulewny deszcz
bez znaczenia
dla słów
dźwięki nie różnią się
melodią zatapia się światy
zlewa w jedno

nieistnienie

zapewnienia nie-pewne

dziwne myśli
raz po raz
prześladują tę przestrzeń w której
pustka
wywiera największy wpływ na ego
logiczne

bez podstaw do tez czy twierdzeń
nic na pewno

to się zdarzy co może
a niedobrze że wiesz gdzie się kończy 

M. nie śnią się spadochrony

śpiewa że jesteś

echo echo

kamykiem w okno

otwarte na wschód

słońca nie może zobaczyć

ślepiec

laską wypatrzy krawężnik

wężyk-iem

spada budzi się z krzykiem

ykiem ykiem

jest tylko trochę 

niema

nie ma

znaczenia

że cię zna

kiedy krzyczy

M. nie śnią się spadochrony

śpiewa że jesteś

echo echo

kamykiem w okno

otwarte na wschód

słońca nie może zobaczyć

ślepiec

laską wypatrzy krawężnik

wężykiem

spada budzi się z krzykiem

ykiem ykiem

jest tylko trochę ochę ochę

niema

nie ma

znaczenia

zna mnie

długo krzyczy 

rozstroje

czekanie to absurd
ręce swoje
nogi swoje
a głowa

moja czy nie
co za różnica o tej porze

sto wymachów
pompki brzuszki przysiady
i znów głowa

boli
że nie mam więcej tam
mniej tu

coś na koncie
trochę w głowie
lat
więcej czy mniej
taka dola

gdybym była a nie jestem


trochę obca

jesiennie ...

brodzimy
jakby nie było żadnej głębi
im szerzej się rozdrapuje
tym więcej

ziemi pod paznokciami
tkwią drzazgi
w sercu

z wierzchu
strojni w cudze barwy
opadamy

z sił

Anna milczy do J. na temat

właśnie nie powiedzieli sobie
żadnego tak
choć nie byłoby naturalniej w tej sytuacji

czas na sny
przychodzi niespodziewanie
ani szybko
ani się nie spóźnia

jakby się dziwił
jak można tyle o sobie
do siebie

i nic

a mimo to popsuć
nocne opowieści

rudery

jak stare kobiety
pochylają się
wierzby
płaczą
boleją

złych słów nie zdmuchnie
wiatr
sieją
sieją

zawodzą
jesienne wiatry
gonią w szparach złe wróżby

Migawka

Kiedy wchodziła właśnie pochylał się nad okienkiem.

- Stary zmęczony życiem niedźwiedź – przemknęło jej przez myśl. – Właściwie zawsze był nieco zwierzęcy.

Kiedy się śmiał, wyglądał jakby szczerzył kły. Kiedyś się go bała. Ale to bardziej przez ten buńczucznie zadarty nos, nijaką piegowatą twarz i te rzadkie sterczące zawsze włosy.

- Dziwne, że nadal strzygł się tak samo.

- A niech mnie!

Nawet ten nikły przejaw życia, kiedy prosił o znaczki, był ten sam co kiedyś.

- Słucham? Ach tak. Chyba się zamyśliłam. - usprawiedliwiła się wręczając rachunek za telefon zniecierpliwionej kasjerce.

Nigdy by się nie spodziewała, że uśmiechnie się na jego widok.

nadzieja

  


dlaczego mnie pytasz
o nadzieję
jakbyś nie wiedział że nie można jej dzielić

to jak zdradzać tajemnice
moce ukryte
własne ja rzucać na pożarcie cudzych pragnień

czyż nie wiesz
że kiedy milczę i patrzę
mogę dotrzeć tam gdzie jeszcze

nie marzyłeś

Przymiarki

Ot kawałek prozy zdarzyło mi się kiedyś napisać. Zwykła wprawka. Chyba jednak nie za dobrze idzie mi takie pisanie. 



PRZYMIARKI 



Przecież to miał być jej dom. Wymyśliła sobie. Najpierw drzwi. (Trzeba zacząć od drzwi – mówiła – bo od drzwi się wszystko zaczyna.)
I zaczęło się od drzwi.

Kiedy w nich stanął, stał się drzwiami.

Potem muszą być okna. Na świat. (Tym razem to stary sad, w którym jabłonie pochylały się jakby były o całe wieki starsze od właściciela – niemłodego już, ale prostego niczym topola, mężczyzny). Kiedy podeszła do okna tylko patrzył. Potem podszedł, jakby rozumiał, jak ważne są okna. Bez firanek – wyjaśnił - choć na wsi lepiej mieć firanki, żeby nie zaglądano wiecznie do środka. Właściwie powinna się z nim zgodzić, bo gdy następnym razem przyjechała bez zapowiedzi, widziała z ogrodu jak spaceruje po piętrze. Myślał. Zanim nacisnęła dzwonek, nie wiedział, że świat za oknem nadal istnieje.

Stała się oknem.

Potem drzwi i okna stwarzały nowy świat. Bez ścian. Bez drzwi, przez które tak łatwo wyjść i nie obejrzeć się. Nigdy.

miniatura z ukrytym motywem

rozchylam dłonie jak pąki
patrz
póki nie wypuszczę jej w świat

Taki bal

o-czy
bywają jak ostatnie krople
po deszczu nadal się perlą
silą na błysk nim je wysuszy
lub strząśnie wiatr

nim wsiąkną w glebę
nacieszą próżność
przejrzą się
jak w lustrach
krzywych linii nagle będzie żal

nie wiem

ile mi jeszcze przyjdzie
zmylić dróg

pod 
niosę ten ciężar jakby miał odkupić
winy ukryte
oczy widzą coraz więcej

nie dowiesz się

ponad to co wiem
dziś chcę
zaciąć usta

najtroskliwiej

obracam w palcach

obraz w głowie
żywy człowiek

a pamięć

obrazów nie pomieści
żaden album
nie jest tak dobry jak koniec lata

żadna saga

nie zmieści
walizka
nie nadaje się

do wspomnień

majaki

przecież nie rzucam się
w oczy sypnę
cieniem dawnych lat
krzyczę że jestem

jeszcze
nazwana wszystkimi imionami
błędów śmiertelników nie można przeoczyć

to i owo się kryje wśród nocy
bezsenniej w parze
będzie raźniej
nad ranem niespanie przybiera inne formy

przetrwania

almost paradise czyli liście i wachlarze

grafikę można znaleźć na http://truml.com/profiles/87602/graphics/116273 - oczywiście nie moja (autorstwa twórcy o niku dorotaruda) ale spodobała mi się bardzo i postanowiłam napisać do tej pracy komentarz, który zamieszczam poniżej.


almost paradise

we mnie wojna
biel i czerń
  
wstyd gardzi wstydem
pierwotnym
 
dojrzeję figą
choć liście jeszcze młode
 
patrzcie
jestem piękna
 
rozchylam wachlarz
pełna jak kielich

(nie)chcenie

czasem słuch się omsknie
ręka
zrobi gest
napowietrzny

jakby chcący

wkrótce wszystko wróci do normy

huśtawki

czasem wzrok mnie prowadzi na manowce
jakby to wyobraźnia wiodła prym

między
moim a twoim
widzimisię
roi się

ode mnie
z dala
od ciebie
mi bliżej

huśtawki

... nieparadnie

są ziemie jak słowa 
obiecane

tuż tuż

(po)słuchaj
nie otwieraj ust

pół na pół

nagle jakby puściej

przestronniej

można sobie pofolgować

wyobraźni wystarczy połowa

druga pusta

burza w suchej szklance

zaraz nastąpi zwarcie

między jednym a drugim błyskiem

oka w kałuży 

oczy się mruży

dla efektu

wkrótce po burzy

wypełnią brzegi

rozleją 

gdybyś był

znów naopowiadałabym ci tysiące banałów

że lubię seks i wiosenne roztopy

miewam prorocze sny

zrzucam je na garb

nieco przemęczonej wyobraźni

dziś nie można już wyśnić niczego

czego jutro nie pokaże BBC

murmurando dla pamiętliwych

co kiedyś  ledwie rosło

wybujało

rozpleniło się

chwasty w zagajniku

zdjęcia w pamięci

kontury ostre jak brzytwa

odcinają kwieciste wspomnienia 
płatek po płatku 

za dużo światła może zmylić

drogi wybieramy jak chcemy

pamiętać należy

nie wszystko  

leży w zasięgu wzroku 

coś na kształt ...

płyną
jak muzyka odbijana od skał
wybrzmiewa 

rozdziela się jak włókna
na tysiące podrzędnych obrazów
półmyśli
półstany
odczuć półpełne
i puste

przepastne jak echa
w jaskiniach

gdzie niknie ja
a staje się wszystko

i nic




 http://www.youtube.com/watch?v=xAjskcpPkB8

(po)ranny trening emocjonalny

gnam
słucham
nie słyszę


głos spikera odbiera mi spokój
jeszcze celebruję ten stan
w którym nie znam imion i twarzy
tę chwilę w której nadal nie powiedziano


kto
dziś opłakuje zmarłych

rocznica

Już nie mówimy o niej po imieniu. Teraz się mówi, że była

taka a taka. Zawsze dobra.



Dziś już nie trzeba chodzić wokół na palcach.

Można stukać obcasami jak pani Renia spod piątki.

Wtedy, ... wtedy taki dźwięk mógł się przerodzić w histerię.

A z histeriami, jak wiadomo, trzeba ostrożnie, bo kto wie co

może się zdarzyć?



Chciałoby się pobębnić palcami w stół, postukać w czoło,

albo choćby pogrozić wskazującym dzieciakom z podwórka.

Wszystko, co wiąże się z dźwiękiem, jest wspomnieniem.


Niewykluczone, że zachowamy ciszę.

a może ...

może lepiej milczeć niż mówić

że byłoby lepiej

lub gorzej

a może chodzi o to czy słowa są nadal słowami

czy mówiąc zostawiamy ślady

na wodzie

gest w powietrzu

czy przy byle wietrze nie plujemy sobie w twarz

uśmiechnięci z zasady

nie narzekamy

nie rozmawiamy nawet o pogodzie

stale piszą o ochłodzeniu klimatu

po nas

o nas nic nie napiszą

jesteśmy wodą

i ciszą 

ślady. miniatura dla zmażlucha

kiedy boli skrzypienie butów

wtulając w siebie

zapadam się głębiej



słyszę głosy

mocniej czuję czerwień

wiersz bez tytułu

patrzę przez ciebie

na wylot

znam twoje wyjścia i wejścia

bez słowa śledzę

powroty

cieszę oczy

choć łzawią przez ten stały ruch 

powietrza

we mnie jest twoja wolność i niewola

zaklęte w ciszy

byś nie mógł pytać

która

głęboko

złap mnie 
za brzeg
nim utoniesz 

skraj(nie)

podaj mi skraj 

twojego ja 

a drgnę 

suchy wiersz o napełnianiu

w dobre czasy co dzień przybywa mąki i oliwy

równomiernie

opróżniane dzbany nie martwią się

kiedy ubywa

bywają błogosławione wśród pękatych

zawsze napełniane

nigdy pełne

sycą wędrowców

głód

jutro będzie większy

wiara czyni cuda

i bez wiary

z pustego w próżne

jesteśmy jak dwa dzbany
w których od dawna brak mąki i oliwy

nienapełniani
połykamy słowa
ziejemy pustką i wspomnieniem tłustych lat

cokolwiek  nas wypełnia nie syci
przecieka przez ciszę jak wiatr
hula
z dala od urodzajnych łąk

wiersz powstał z inspiracji grafiki marki, którą można znaleźć 
http://truml.com/profiles/60727/graphics/87683