na wynos

co mam napisać
kiedy czujesz się samotny


że moi mężczyźni
przytulają się do szalików
noszą moje pierścionki bez oczka
na małym palcu zawijają ostatni zapach

kiedy jestem szybsza od świtu
poranki rodzą się zamglone

trzeźwy umysł podpowiada tysiące rozwiązań
najgorszych
rad nie udziela się na wynos

call me less yours less mine

jeśli nie przeszkadza ci że zasypiam 

z głową w dół

w pół słowa

nie pamiętam żadnych grzechów

pytania zadanego przed chwilą

nie słyszę

bez słowa wchodzę i wychodzę

chcę głębiej

im bardziej

nie pamiętam suszy

tym mniej rozpamiętuję dawne burze

celebruję nowe gubiąc się

w słowach

na wietrze

łowię dźwięki odległe

przed nami ściana

ciszy

nie można wierszem opisać

czego nie ma

nie będzie 


i po nas  

*** (nieznajomemu)

kiedy ktoś umiera
pęcznieje w mojej głowie


ubiera się w kształty nieznane
stroi we mnie tysiące strun
ciekawskich
a dziś jeszcze za lekkich na żal


kiedy ktoś umiera
budzi się we mnie
człowiek
mknie przeze mnie cieniem nieznanym
dziwnie odległy ból 


prawie nie mój   

małymi krzykami ku zimie

kiedy rodzi się we mnie chłód
sypią się słowa
jak szpilki
kryształki
lukrują rzęsy
i skronie

zamarzasz i wrzesz
od samego patrzenia

szronią się
oczy
pytajniki wiszą
jak sople

krzyk kurczy się w uszach

figa z makiem

  
pobawmy się 
w kobietę i mężczyznę 

ty mnie ja tobie 
posadźmy figowce 
i gaje oliwne  

przebrniemy gładko 
przez  
słowa 

przykryją wstyd 
świeże figi 

na deser

http://www.youtube.com/watch?v=xI1D5EAfkUc 

z nadmiaru snów rodzą się boginie

jest jak matka
przygarnia wędrowców mości im
wygodne łoże
całuje troskliwie na dobranoc

choć nie dzieli niczyich pragnień
mnoży
współistnieje dzięki snom

rumieni się
niedojrzały owoc cierpko smakuje
nad ranem

jeśli już musisz ...

chodź

stań tu obok i zamknij oczy

załóżmy

że już wiemy jak jest w raju

afirmując ciszę

udajmy

że rozumiemy się bez słów

w ramach puenty

odwrócę się na pięcie

i ucieknę

nim znów zdążysz powiedzieć

A donde vas?

staré Prahy

icy cold

jesteśmy jak łabędzie

wyciągamy ku sobie szyje

dumnie

udajemy że nie dotyka nas kruchość

tkwimy przymarznięci do siebie

taka bliskość

to złudzenie

chwili ciepła 

***

   są takie dni kiedy nie rzuca się cienia

patrzę

i parzę

jak słońce

stąpam po rozżalonych słowach

gołą stopą

gołą dłoń

układam na dłoni

cicho

noc się równa z nocą 

***

najpierw trzeba przestać
 wierzyć

wyrwać słońca

co udają słoneczniki

z krzywymi promieniami 

i tak nie będzie świetlanej przyszłości

co nas obchodzą trzęsące się ręce i podbródki

lepiej milczeć niż kłamać

że żal nam dni

w których 
się nie znamy

***

zamknij oczy

rozpuść myśli

jak motyle

rozhasane wśród półsennych zjaw

szukaj win

pisząc palcem po skórze

zakreśl epicentra wstrząsów

i wycisz

niech się dzieje

Markowi

kiedy jest wola
aż do zesztywnienia kostek
palców zagryzanych z zapałem głodnego

chleba naszego
powszedniego
brak

jak snów
z obawy przed nowymi nadziejami

patrzę w oczy
taka intensywność zawęża horyzonty
niebezpieczna staje się
bliskość
i dal

tea in sahara

w takie posuchy
każda kropla ginie w nas jakby wsiąkała w piasek
zostaje pragnienie

póki jest
wiemy do czego słuzą dłonie
potem trudniej jest
bawić się rozmową

marząc o następnej filizance bez cukru
potrafimy się obejść
biała śmierć szkodzi jak sentymenty
na bok
odkładamy starannie

pijemy do dna

tea in sahara

O zmierzchu trzeba wierzyć najmocniej

kiedy mówię że nie wierzę już w miłość

nie marszcz brwi

wyglądasz tak bezradnie

goniąc wiatr

w koronach

jak we włosach

szukasz dźwięków

życie po zachodzie budzi się ciszej

i chłodniej

jeśli zwątpię

włóż mi usta ciepłe słowa

Drzewostan

dokąd siadaliśmy pod drzewami były potężne

konary wiły się w głowie

i w górze

sięgałam dalej niż oczy

nie wierzyłam że dziś jest krótsze niż wczoraj

póki się nie znamy

jestem nieswoja

więc nie oswajaj mi dłoni

nie ucz składać w powietrzu ust

do ust przykładam liść

i gram

zielono jest tylko drzewom

pytam czemu nie płaczą jesienią

kiedy mokną mi włosy

z żalu za wiosną wplatam się w babie lato

i skraplam

choć to nieistotne

z perspektywy absolutu*

http://www.youtube.com/watch?v=HqGUhjvBbgs&feature=bf_prev&list=FLQmBMWZxG0bY&index=8

nie opłakuje się martwych ptaków

dlatego dziś pomilczę dłużej niż zwykle

tylko głowę uniosę

wysoko

nie sypałeś mi kwiatów by trafić

tam gdzie pachnieć mi przyszło późnym latem

kiedy zgubię się słowach

bądź mi echem

potem wracaj

nie wracaj

zamieraj

Pieśń dla tej co zrywa wczesne jabłka

dojrzewam w deszczu

jak dzikie jabłka

rumiana choć cierpka

znów narzekasz na nieurodziwe lato

co mam począć że tak rzadko

się spełniam

w pełni widzę jaśniej

przepowiednie

siedem chudych kłosów mam w dłoni

ty strzał coraz mniej w kołczanie

nie powstanie z nas nowy naród

kiedyś wrócisz

pewnie mury obronne zastaniesz

Justyna od kotów

ma za sobą czterdzieści lat
na pustyni
chłonęła głównie fatamorgany

nie było tłustych lat
prowizorka wciągała
jak nałóg

gdyby chociaż była wybrana
zniosłaby wszystko
bez szemrania

dziś uważa się za błogosławioną
między niewiastami które jeszcze nie wiedzą
ile lat może zabrać przebudzenie

*** (niewdzięczny wiersz)

jak nietoperze sprawdzamy przestrzeń
między wami
a nami

wierzymy tylko w to
co odbija dźwięk

brzdęk brzdęk
i pac

leci pajac
na dno

przeoczył

dziś nic już nie jest tak dobre jak w raju

gdzie od razu wszystko było takie dorosłe

i doskonałe

od kiedy rośnie samo stale się wygina

wypacza od nadmiaru chęci lub ich braku

od porywów i zastojów

deszczu błogosławieństw i obelg

jak się zdarzy

od kiedy zabrakło raju

cuda dzieją się częściej

i rzadziej

byle stale

nie patrz na mnie jakbyś jadł osty

między nami odwilż

puchną słowa rozrzucone przy jesiennych wiatrach

takie nieskładne

psują moją wizję ogrodu

wilgoć nadwyręża stawy starych bram

zgrzyta przy każdej próbie

wejścia i wyjścia

autoreply

mówiłeś

że kiedy zimie pękają oczy

może być już tylko lepiej

a tu nadal trzeszczy

nie tylko w stawach

śnięta jak ryba

usprawiedliwiam cię automatycznie

wszystkiego można się nauczyć

nawet chłodu

zorze. miniatura poranna

może chodzi o to czego nie da się przewidzieć

przed wschodem

choć wiemy że ta biel

za chwilę roziskrzy oczy

a może o to że nienawidząc można kochać

i mieścić się

między skrzypieniem butów o świcie

a następnym roztopem

cienie porzuciły rzeczy do których należą*

a ty

kiedy stoisz przede mną

cały jesteś cieniem

jakbyś nigdy nie miał rąk

ani oczu

tylko wiecznie otwarte usta

dźwięki

wnikają we mnie światłem

i ciepłem

cała jestem zdziwieniem

*H. Mulle „Lis już wtedy był myśliwym”

bumerangi

wybieramy drogę pod górę

tę samą co wczoraj

wśród tysiąca śladów zacieramy własne

wspomnienia pierwszych kroków

stawiamy nowe tezy o końcu świata

nie krzycz mi do ucha

że życie jest piękne

nie rozumiem

czyjś oddech za nami świszcze jak szatan

przywodzi na myśl twarze wszystkich kochanek

strąconych jak kapelusz

z twojej głowy

choć nie martwisz się o słowa

z wiatrem czy pod wiatr

wracają

...

na początku była wiara

w wieczne wiosny i lata beztroskie

bez pomocy słów

wszystko można było stworzyć

jednym spojrzeniem ruchem

powietrza

drżały od kołysania bioder

potem światło stało się przenikliwe

zaczęło odsłaniać krawędzie

szorstkie powierzchnie przestały wydawać się

praktyczne

kiedy zimą nabiera się wody

rozsadza

słowa jak dynamit

w końcu nikt nie pamiętał o mostach

wiecznie dobra noc

a wiatr zrywa tajemnice

odsłania korzenie jak wczorajszy śnieg

gdy ukryjemy brzydotę

będzie pięknie

wystarczy że sypnie w oczy

zarumienione policzki i chłód łatwo wytłumaczyć

mrozem

i porą roku w której nie rośnie nic prócz zasp

i murów

między nami

nic nie było

co tłumaczy nagły brak wiary w rychłe wiosny

idź. zaparz kawę

mamy przed sobą długie milczenie

trzeba czymś zająć dłonie żeby nie bębnić palcami o blat

lubię gdy gra muzyka

i mąci ciszę co rozdziera smutek

na dwoje

jestem w żałobie

za każdym słowem rzuconym

byle gdzie

spadają jak nagły deszcz

rzęsy nie chronią przed wilgocią

to przez tę kawę

wciąż się skraplam

ciii

Markowi

nie tupmy i nie trącajmy znaczeń

wszystko może być powiedziane bezdźwięcznie

śmiejmy się z siebie aż zabraknie ust

bezczelnie patrzymy sobie w oczy

wydzierając tajemnice

czytamy z dłoni długość życia

oddzielnego

kiedyś wykrzyczę wszystko co teraz zmienia się w wodę

i nie pozwala wierzyć w cuda

niestabilnie

mój dom ma wiele pięter

winda nie wiezie do nieba

i cóż że mam żelazny krok

jak żołnierz

gdy papierowe schody

dają wrażenie złudnej miękkości

czemu się dziwisz

że kurczowo trzymam się życia

i nie zginają mi się kolana

latanie wciąż wytraca z równowagi

miniatura z jesienią w tle

Wiatr liże włosy, wplata nisko latające myśli. Znów

będzie padać. Wiatr zrywa ogniste liście wina.

Dorzucę mu wszystkie niepotrzebne słowa.

Rozczerwienię się razem z tymi liśćmi, rozchwieję

jak one. Jak późna jesień.

Przeminę.

na bruk

chłód nawleczony w rękaw
przykrótki
oddech nie zrywa pajęczyn
z okien wygląda autobus
pośpieszny gest
z dłonią w górze
kreślę krzyż na wysokości
ust nie przykładam
do ust
wkładam kapelusz
i skręcam
kostka po kostce
lecę

Nauka mówienia

Rozmawiamy niezbyt poprawnie.

Okrąglą nam się usta, ale nie słowa.

Uszy mamy nawykłe do krzyku.

Musimy zacząć dbać o nerwy. Od dziś będę ci odpowiadać

na ulicy. Ty pytaj, kiedy przejeżdża pociąg.

W migających obrazach trudniej dostrzec gniew.

bezdźwięcznie kurczy się życie

Jasonowi Becker'owi



gałki oczu rozedrgane niczym struny
gra muzyka
przycicha
nie tonie

twarz to Budda
jakby obcy a natchniony

gdzieś są światy pękate i piękne
dzikie osy paganinizm roją w głowie

wieczny deszcz choć nie popłyną łzy

Był już kiedyś wiersz 'kakofonia'. Pokusiłam się o poprawę.

umieranie jest jak upalny dzień

kiedy przestajesz wyrzucać z siebie słowa

czuję się jak więzień

w panice potrząsam rzęsami otwieram usta

choć nie ma w nich ani jednego słowa

kto by zniósł aż tyle bezruchu

lepiej palić mosty

jest jak kobieta Rubensa

obficie rozlewa się w kadrze

poszerza kształty granice wyobraźnię

ma niespracowaną

jak dłonie szlachcianki

zachłanne

póki się nie nasyci

i nie upewni

że dotarła tam gdzie ją niosło pragnienie

poliże stopy zwilży policzki i włosy

potem wypluje wszystko

co zaśmieca

i uwiera

nie pali mostów

kiedy jest

pamięć żywa

wraca

Quelqu'un M'a Dit

Dla tych co lubią kołysanki, czyli dla mnie w pierwszej kolejności.

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud que de nos chagrins

il s'en fait des manteaux pourtant quelqu'un m'a dit...

Refrain
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?

On me dit que le destin se moque bien de nous
Qu'il ne nous donne rien et qu'il nous promet tout
Parais qu'le bonheur est à portée de main,
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu'un m'a dit ...

Refrain

Mais qui est ce qui m'a dit que toujours tu m'aimais?
Je ne me souviens plus c'était tard dans la nuit,
J'entend encore la voix, mais je ne vois plus les traits
"Il vous aime, c'est secret, lui dites pas que j'vous l'ai dit"
Tu vois quelqu'un m'a dit...

Que tu m'aimais encore, me l'a t'on vraiment dit...
Que tu m'aimais encore, serais ce possible alors ?

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s'en fait des manteaux,
Pourtant quelqu'un m'a dit que...

Refrain

...

już nie wierzę

nigdy nie pytam gdzie jesteś

i czy taki sam jak inni

moi bogowie

nie jestem pierwszą lepszą wierną

choć nie przenosiłam gór

mam mocne ramiona od dźwigania piskląt

stale stawiam nowe domy

nietrwałe

bo skały jak ty zbyt szybko kruszeją

może to wina

wina że za szybko zmienia się w krew

i wrze

Napisałam to jakiś czas temu, ale zostało.

Jeśli komukolwiek wyda się, że wie co ten tekst znaczy - zapewne znaczy co innego.

ślady

Ci, którzy układają kalendarze, są w stanie obliczyć terminy ruchomych świąt, ale nie mogą przewidzieć kataklizmów.

"Kaprys historii" M. Wolski








układam głowę do snu
na kamieniu
na drabinie znaczę daty wszystkich słów
przetrwały w rejestrach zdarzeń

tamtej wiosny powietrze drgało jak ruchome święta
których nie wpisano do kalendarza
to musiał być sen
tak się nie stawia pomników

wierząc że coś można ocalić na dłużej

Są rzeczy, sprawy, które wymagają dużo czasu nim można o nich napisać. To jedna z takich spraw. Wyszło jak wyszło. Możliwe, że mogłam napisać lepiej. Możliwe, że nie potrafię lepiej.