Pieśń dla tej co zrywa wczesne jabłka

dojrzewam w deszczu

jak dzikie jabłka

rumiana choć cierpka

znów narzekasz na nieurodziwe lato

co mam począć że tak rzadko

się spełniam

w pełni widzę jaśniej

przepowiednie

siedem chudych kłosów mam w dłoni

ty strzał coraz mniej w kołczanie

nie powstanie z nas nowy naród

kiedyś wrócisz

pewnie mury obronne zastaniesz

Justyna od kotów

ma za sobą czterdzieści lat
na pustyni
chłonęła głównie fatamorgany

nie było tłustych lat
prowizorka wciągała
jak nałóg

gdyby chociaż była wybrana
zniosłaby wszystko
bez szemrania

dziś uważa się za błogosławioną
między niewiastami które jeszcze nie wiedzą
ile lat może zabrać przebudzenie

*** (niewdzięczny wiersz)

jak nietoperze sprawdzamy przestrzeń
między wami
a nami

wierzymy tylko w to
co odbija dźwięk

brzdęk brzdęk
i pac

leci pajac
na dno

przeoczył

dziś nic już nie jest tak dobre jak w raju

gdzie od razu wszystko było takie dorosłe

i doskonałe

od kiedy rośnie samo stale się wygina

wypacza od nadmiaru chęci lub ich braku

od porywów i zastojów

deszczu błogosławieństw i obelg

jak się zdarzy

od kiedy zabrakło raju

cuda dzieją się częściej

i rzadziej

byle stale

nie patrz na mnie jakbyś jadł osty

między nami odwilż

puchną słowa rozrzucone przy jesiennych wiatrach

takie nieskładne

psują moją wizję ogrodu

wilgoć nadwyręża stawy starych bram

zgrzyta przy każdej próbie

wejścia i wyjścia

autoreply

mówiłeś

że kiedy zimie pękają oczy

może być już tylko lepiej

a tu nadal trzeszczy

nie tylko w stawach

śnięta jak ryba

usprawiedliwiam cię automatycznie

wszystkiego można się nauczyć

nawet chłodu

zorze. miniatura poranna

może chodzi o to czego nie da się przewidzieć

przed wschodem

choć wiemy że ta biel

za chwilę roziskrzy oczy

a może o to że nienawidząc można kochać

i mieścić się

między skrzypieniem butów o świcie

a następnym roztopem

cienie porzuciły rzeczy do których należą*

a ty

kiedy stoisz przede mną

cały jesteś cieniem

jakbyś nigdy nie miał rąk

ani oczu

tylko wiecznie otwarte usta

dźwięki

wnikają we mnie światłem

i ciepłem

cała jestem zdziwieniem

*H. Mulle „Lis już wtedy był myśliwym”

bumerangi

wybieramy drogę pod górę

tę samą co wczoraj

wśród tysiąca śladów zacieramy własne

wspomnienia pierwszych kroków

stawiamy nowe tezy o końcu świata

nie krzycz mi do ucha

że życie jest piękne

nie rozumiem

czyjś oddech za nami świszcze jak szatan

przywodzi na myśl twarze wszystkich kochanek

strąconych jak kapelusz

z twojej głowy

choć nie martwisz się o słowa

z wiatrem czy pod wiatr

wracają

...

na początku była wiara

w wieczne wiosny i lata beztroskie

bez pomocy słów

wszystko można było stworzyć

jednym spojrzeniem ruchem

powietrza

drżały od kołysania bioder

potem światło stało się przenikliwe

zaczęło odsłaniać krawędzie

szorstkie powierzchnie przestały wydawać się

praktyczne

kiedy zimą nabiera się wody

rozsadza

słowa jak dynamit

w końcu nikt nie pamiętał o mostach

wiecznie dobra noc

a wiatr zrywa tajemnice

odsłania korzenie jak wczorajszy śnieg

gdy ukryjemy brzydotę

będzie pięknie

wystarczy że sypnie w oczy

zarumienione policzki i chłód łatwo wytłumaczyć

mrozem

i porą roku w której nie rośnie nic prócz zasp

i murów

między nami

nic nie było

co tłumaczy nagły brak wiary w rychłe wiosny

idź. zaparz kawę

mamy przed sobą długie milczenie

trzeba czymś zająć dłonie żeby nie bębnić palcami o blat

lubię gdy gra muzyka

i mąci ciszę co rozdziera smutek

na dwoje

jestem w żałobie

za każdym słowem rzuconym

byle gdzie

spadają jak nagły deszcz

rzęsy nie chronią przed wilgocią

to przez tę kawę

wciąż się skraplam

ciii

Markowi

nie tupmy i nie trącajmy znaczeń

wszystko może być powiedziane bezdźwięcznie

śmiejmy się z siebie aż zabraknie ust

bezczelnie patrzymy sobie w oczy

wydzierając tajemnice

czytamy z dłoni długość życia

oddzielnego

kiedyś wykrzyczę wszystko co teraz zmienia się w wodę

i nie pozwala wierzyć w cuda

niestabilnie

mój dom ma wiele pięter

winda nie wiezie do nieba

i cóż że mam żelazny krok

jak żołnierz

gdy papierowe schody

dają wrażenie złudnej miękkości

czemu się dziwisz

że kurczowo trzymam się życia

i nie zginają mi się kolana

latanie wciąż wytraca z równowagi

miniatura z jesienią w tle

Wiatr liże włosy, wplata nisko latające myśli. Znów

będzie padać. Wiatr zrywa ogniste liście wina.

Dorzucę mu wszystkie niepotrzebne słowa.

Rozczerwienię się razem z tymi liśćmi, rozchwieję

jak one. Jak późna jesień.

Przeminę.

na bruk

chłód nawleczony w rękaw
przykrótki
oddech nie zrywa pajęczyn
z okien wygląda autobus
pośpieszny gest
z dłonią w górze
kreślę krzyż na wysokości
ust nie przykładam
do ust
wkładam kapelusz
i skręcam
kostka po kostce
lecę

Nauka mówienia

Rozmawiamy niezbyt poprawnie.

Okrąglą nam się usta, ale nie słowa.

Uszy mamy nawykłe do krzyku.

Musimy zacząć dbać o nerwy. Od dziś będę ci odpowiadać

na ulicy. Ty pytaj, kiedy przejeżdża pociąg.

W migających obrazach trudniej dostrzec gniew.

bezdźwięcznie kurczy się życie

Jasonowi Becker'owi



gałki oczu rozedrgane niczym struny
gra muzyka
przycicha
nie tonie

twarz to Budda
jakby obcy a natchniony

gdzieś są światy pękate i piękne
dzikie osy paganinizm roją w głowie

wieczny deszcz choć nie popłyną łzy

Był już kiedyś wiersz 'kakofonia'. Pokusiłam się o poprawę.

umieranie jest jak upalny dzień

kiedy przestajesz wyrzucać z siebie słowa

czuję się jak więzień

w panice potrząsam rzęsami otwieram usta

choć nie ma w nich ani jednego słowa

kto by zniósł aż tyle bezruchu

lepiej palić mosty

jest jak kobieta Rubensa

obficie rozlewa się w kadrze

poszerza kształty granice wyobraźnię

ma niespracowaną

jak dłonie szlachcianki

zachłanne

póki się nie nasyci

i nie upewni

że dotarła tam gdzie ją niosło pragnienie

poliże stopy zwilży policzki i włosy

potem wypluje wszystko

co zaśmieca

i uwiera

nie pali mostów

kiedy jest

pamięć żywa

wraca

Quelqu'un M'a Dit

Dla tych co lubią kołysanki, czyli dla mnie w pierwszej kolejności.

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud que de nos chagrins

il s'en fait des manteaux pourtant quelqu'un m'a dit...

Refrain
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?

On me dit que le destin se moque bien de nous
Qu'il ne nous donne rien et qu'il nous promet tout
Parais qu'le bonheur est à portée de main,
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu'un m'a dit ...

Refrain

Mais qui est ce qui m'a dit que toujours tu m'aimais?
Je ne me souviens plus c'était tard dans la nuit,
J'entend encore la voix, mais je ne vois plus les traits
"Il vous aime, c'est secret, lui dites pas que j'vous l'ai dit"
Tu vois quelqu'un m'a dit...

Que tu m'aimais encore, me l'a t'on vraiment dit...
Que tu m'aimais encore, serais ce possible alors ?

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s'en fait des manteaux,
Pourtant quelqu'un m'a dit que...

Refrain

...

już nie wierzę

nigdy nie pytam gdzie jesteś

i czy taki sam jak inni

moi bogowie

nie jestem pierwszą lepszą wierną

choć nie przenosiłam gór

mam mocne ramiona od dźwigania piskląt

stale stawiam nowe domy

nietrwałe

bo skały jak ty zbyt szybko kruszeją

może to wina

wina że za szybko zmienia się w krew

i wrze

Napisałam to jakiś czas temu, ale zostało.

Jeśli komukolwiek wyda się, że wie co ten tekst znaczy - zapewne znaczy co innego.

ślady

Ci, którzy układają kalendarze, są w stanie obliczyć terminy ruchomych świąt, ale nie mogą przewidzieć kataklizmów.

"Kaprys historii" M. Wolski








układam głowę do snu
na kamieniu
na drabinie znaczę daty wszystkich słów
przetrwały w rejestrach zdarzeń

tamtej wiosny powietrze drgało jak ruchome święta
których nie wpisano do kalendarza
to musiał być sen
tak się nie stawia pomników

wierząc że coś można ocalić na dłużej

Są rzeczy, sprawy, które wymagają dużo czasu nim można o nich napisać. To jedna z takich spraw. Wyszło jak wyszło. Możliwe, że mogłam napisać lepiej. Możliwe, że nie potrafię lepiej.

Machu Picchu

są takie dni kiedy nie rzuca cienia

oczy jak słońca rozpalają

kamienne ściany tworzą stropy

przyłóż chłodne czoło

tam gdzie szamani widzą

wszystkie świętości

może sprawisz by dzień i noc

były równe sobie

Katarzyna Groniec - tamta kobieta

Tamta kobieta
Maluje usta
Tamta kobieta
Nosi sukienki
Tamta kobieta
Za którą tęsknisz

A ja
Lubię spacerować
Oddzielnie
Lubię Cię spotykać
Niechcący
I wracać
I nie chcieć
Od Ciebie
Nic

Lubię robić zdjęcia
Twoim śladom
I zawracać przed tym
Nim mógłbyś
Zobaczyć
Zobaczyć
W moich oczach
Coś więcej
Ty

Tamta kobieta
Maluje usta
Tamta kobieta
Nosi sukienki
Tamta kobieta
Za którą tęsknisz
Tamta kobieta
Maluje usta
Tamta kobieta
Nosi sukienki
Tamta kobieta
Dla której żyjesz

A ja
Lubię trzymać ręce
W kieszeniach
Lubię patrzeć z boku
Nie płosząc Cię
I wracać
I nie chcieć
Od Ciebie
Nic

Lubię robić zdjęcia
Twoim śladom
I zawracać przed tym
Nim mógłbyś
Zobaczyć
Zobaczyć
W moich oczach
Coś więcej
Ty

http://www.youtube.com/watch?v=wmXVw0spLbc 

autoportret z tłem

pan mnie obiecał namalować

ładniejszą

a pan nawet nie wie jak trzymać w dłoni

pędzel i farby

pan miesza strach z podziwem

jaskry z niezapominajkami

za dużo kurzu na starych butach

przecież pan mnie nigdy nie widział

w tych butach

po co panu tyle żółci

to ja słońcu powinnam zazdrościć

Lan Xang

Mekong

mówią że musiał tam kiedyś mieszkać bóg

bo najpiękniejsze sny snią się w Sop Ruak

kolory zmieniają się stopniowo

dżungla jest naturalnie zielona i wilgotna

roje wszechobecnych stworów wgryzają się w trochę obce ciało

wąskie łódeczki na Mekongu zdają się kołysać bez końca

jak mnisi wydzierający bogom największą z tajemnic

potem dzień dzieli się już tylko na ogromne słońce i porę

w której leniwe brzegi przynoszą ulgę

choć w głowie kłębią się stale te same uśmiechnięte twarze

kiwające się ręce

nowe brzegi

nieskończone

gorączka daje lepsze efekty niż opium

kiedy dociera się do siebie

niepotrzebne staje się szczęście

kwiatowa aria w środku zimy

nie śpiewaj jej arii

jest jak Beethoven

muzykę słyszy tylko w ruchach wiatru

za to posadź w ogrodzie kwiaty

będzie je dotykać

palcami

rozcierać

czarować aromatem

jej portret opowiedz słowem

i dłonią

to jeszcze nie nasz bal

łatwo się wmawia głównie sobie

niech los nam ześle to co chce

na dziś nie mamy żadnych planów

sądząc że życie może mijać

jak te pociągi

co pędzą bez nas by skończyć bieg

tuż za zakrętem

jesteśmy przecież pełni życia

kiedy śmiejemy się

płaczemy

grzebiemy zmarłych bohaterów

telenoweli ulubionej

więc wszystko gra

Maryla śpiewa

niech żyje bal

tylko żal czasem że nikt nie uszył nam kreacji

i wciąż nie mamy zaproszenia

noworocznie

jeszcze dziś mam trochę mąki i oliwy

jutro zacznie się nowy dzień

przybędzie sił

placki zaprawimy solą co się wytrąca za każdym razem kiedy czekam

na ostatnią kroplę

tak gładko spływa jakby nie miała żadnych trosk

a mnie łatwiej wierzyć w lepsze jutro

niż patrzeć mu prosto w oczy

nie uginając karku

a dziś

wytrząśnijmy co się da do dna

do dna

...

Podejrzana furgonetka ... wywołała w środę alarm bombowy na nowojorskim Times Square.

Na szczęście był to alarm fałszywy

nie strosz sierści

ufnie połóż uszy i nie drżyj

psy stały się płochliwsze niż zające

węszą do zatracenia zmysłów

szczekają tam gdzie nie ma lisów

uciekaj

kiedy mówią że obława poszła dalej

w miastach z betonu nie ma prawdziwych burz

Burza zasypuje miasta i odsłania ludzi

A. Gałuszka “Międzymiasto”

a nam brakuje naszych pustyń

zamków z piasku

miejsc gdzie słowa zasypują myśli

gdzie nagłe deszcze rzeźbią twierdze

przeciekają stropy

kap kap

spływają mury warowne

mokrym piaskiem oblepiają oczy usta włosy

i tych miejsc gdzie

jesteśmy bezbronni

ballada o moich kwiatach

patrz na mnie pęczniej z dumy
kiedy głaszczę napiętą skórę niczym płatki róż

jestem żyzna jakbym od lat bogaciła się u ujścia rzek

teraz dzieje mi się siódmy cud
przedzierałeś się przez nasze rozkrzyczane pnącza
w dzień i w nocy
strzegę rozkosznych plonów łona
uprawiam je jak bratki na klombie głaszczę cicho szemrzę

kiedy rozchylają kielichy kiełkuję znowu
rosnę jestem pełna dojrzewam w pąk

Przychodzą jak obcy bogowie

Wdzierają się nagle, by nikt nie zdążył zapytać

skąd przychodzą. Śmieją się zbyt głośno,

szczerzą bielutkie zęby

do złej gry.

Nim na błyszczące buty opadnie kurz,

pojawią się rysy na doskonałym image,

a twarz nabierze koloru wczorajszej

chwały, zagnieżdżą się w nas

jakbyśmy czekali na nich od wieków.

Będziemy wzywać ich imienia we dnie i w nocy

nim zrozumiemy, że

bogowie tak szybko odchodzą.

jeśli

Jeśli byliśmy to wiecznie chłodni.

Pisałeś mnie w przekładzie na wszystkie języki świata,

a nigdy nie udało ci się przetłumaczyć słowa miłość.

Pochylasz się, kołyszesz w takt. Zapominasz.

Nie słyszę muzyki tylko stukot klawiszy.

Mówisz, że kochasz się ze mną każdej nocy.

W twoich słowach słyszę je wszystkie. Jak ranne ptaki

szukały schronienia. Znalazły moje stracone dźwięki.

Jeśli będziesz to wiecznie chłodny.

Tylko przyłóż głowę.

...

w porównaniu z drzewami jestem piękna i wieczna

nie gubię liści tylko kilka włosów dziennie

i co że przybywa bruzd

nikt nie narzeka że drzewa są szorstkie

one powtarzają się co roku

zielenią się kwitną tak samo

ja przekwitam co roku inaczej

a kiedy już opadnę to na długo

nieodwracalnie niepięknie

inaczej

zbliż się

na odległość błony

rozdzielaj komórkę od komórki

słowo od słowa

morduj jedną naiwną myśl po drugiej

nie ustawaj nim nie wydrzesz ze mnie

resztek cudzych wspomnień

nie moich obrazów

obcych ciał

dopiero wtedy napiszę ci wiersz

w którym będę już tylko ja

splątane się nie rozpląta

I


po co pytać czemu rzeczy tracą ważność

dlaczego stają się lżejsze

maleją jak konik na biegunach

dziurawią się niczym buty



II



nie trzeba tęsknić za szmacianymi lalkami

wciąż pociągamy za sznurki

stawiając na baczność

byle nie siebie






III



cud jak w Kanie przydarza się stale

świat zmienia orbity

a wszystkie nasze oddzielne sprawy

nie dają nawet pewności

że byliśmy

Kobiety poznaje się po dłoniach

żadna z nich nie miała takich dłoni
co sięgały głęboko i zostawały na długo
w pamięci
pachniały miętą brane w ogródku za domem

choć kiedy dłonie matki popękały od ziemi
i straciły świeżość
a zasuszone zioła przestały dobrze wróżyć

młode pędy przywracały mu młodość
rodząc

*** [z listów do ...]

mówiłaś że to potrzeba powietrza
zmusza cię do nagłych zmian
nieznane nęci
że potrzeba ci wyzwań by nie przekwitnąć jak rumianek

(który zrywam nim opadną kwiaty
choć nie leczy miejsc
z których cię wyrwałem)

teraz piszesz że tracisz wątek
zapominasz przyjaznych słów
nie znasz gestów
ani drogi powrotnej
do domu

kołysanka dla Samsona

posadzę cię

korzeniami do słońca

przestaniesz stroszyć liście wabiąc rude wiewiórki

w odkrytych dłoniach uwijesz mi gniazdo

nim zanucę ci jak skowronki

będę jak wiatr

muskać konary

podziwiając niegdysiejszą siłę

...

perfekcyjnie

słowa skrojone niczym modny garnitur
kropki dopinają tak szczelnie

że nie ma szans wsunąć się pomiędzy
dotknąć sedna

jakby nigdy nie chodziło o miękkość
skóry
pod spodem

Nie nadawało się na stronkę z poezją. Niech choć powisi tutaj.

Żeby mi przypominało, że mam nie pisać.

...

...

Niech żyje bal

bo to życie to bal jest nad bale

M. Rodowicz

a my odgryzamy sobie głowy

choć odrastają jak u hydry

wyrywamy sobie słowa

kaleczymy uszy

kiedy nie można nas zabić

stajemy się zbyt nieśmiertelni

******************************

If you hear something late at night

some kind of trouble

some kind of fight

just don't ask me what it was

(Susan Vega)

kobiecie z chustką na głowie

wplatając palce w moje włosy
mówiłeś że z jesienną panią ci do twarzy
ze śmiechem całowałeś mnie w ucho
gdy nie mieściłam się w ulubioną sukienkę

dziś
drżą mi dłonie
kiedy siadasz obok wolę otulać się kocem
wtedy możesz sobie wyobrażać
że znów nakarmię dzieci
potem będziesz mnie mógł podziwiać jak róg obfitości
poczujesz ciepło

pożegnaj mnie w porze słoneczników
ubraną w jesienne kwiaty
pamiętaj
lubiłam być kobietą

PS

Zmieniłam tytuł wiersza. Mało kto zrozumiał o co w nim szło. Chyba jednak niezbyt dobrze to napisałam. Widać jednak wszystko ma swoje dobre strony. Dostałam dziś przedziwną wiadomość z ofertą pomocy. Zaskoczyło mnie to ogromnie. Bo niby jakim prawem ludzie identyfikują mnie z tym co piszę? Bo co innego wnioskować z wierszy o czyjejś wrażliwości, a co innego identyfikować autora z peelem. Weird, just weird.

Portret

Frida Kahlo

udręka i ból, przyjemność i śmierć są niczym innym, jak tylko procesem
F. Kahlo - pamiętnik

włosy oplotły mi szyję
nie potrafię krzyczeć
trzy łzy jak moje klęski
gdy tracę wszystko co upragnione
tylko patrzę

wydrę z siebie ból
kiedy obrazom podaruję życie
i śmierć

bo pragnę umrzeć i żyć
i być jego i z nim
jak auxocromo i cromoforo

mosty. nic na skróty

zbliżam do siebie dłonie zaplatam – taki nawyk
pozwala zamknąć obieg zająć palce przestać się martwić
że nadal nie rozróżniam prawej od lewej
drogi
chcąc ominąć to co niewygodne
choć dłonie miewam gorliwe i gorące
znów się nie modlę